بریده‌هایی از کتاب ازدواج (کتاب اول)

مرد و زنی که همهٔ مطلوب‌هایشان فراهم باشد و آنگاه پا به عرصهٔ تشکیل زندگی مشترک بگذارند، آیا انگیزه و زمینه‌ای برای حرکت‌کردن دارند؟!

ازدواج از کلمهٔ «زوجیت» به معنی آمیختگی و ممزوج‌شدن اخذ گردیده است. برای شناخت بهترِ زوجیت به این مثال دقت کنید: اگر حبّهٔ قندی را در لیوان آبی قرار بدهیم، به علت وجود قابلیت زوجیت در این دو ماده، با کمی هم‌زدن، شربتی حاصل می‌شود که از جمع قند و آب فراهم گردیده است و چنانچه قطره‌ای از آن را بررسی کنید، هم واجد آب است و هم واجد قند، درحالی‌که نه می‌شود به آن آب گفت و نه می‌شود آن را قند محسوب کرد. در چنین وضعیتی می‌توان از واژهٔ ممزوج‌شدگی و آمیختگی استفاده کرد. به عبارت دیگر بین این دو ماده ازدواج شکل گرفته است. چنین زوجیتی مستلزم این است که قند؛ شکل، رنگ، حجم و سایر مشخصات پیش از آمیختگی‌اش را رها کند، و آب با مولکول‌های قند پیوند تازه‌ای پیدا کند

مردی از امام صادق (ع) پرسید برای دخترم کدامین مرد را گزینش کنم؟ حجّت خدا فرمود مرد مؤمنی را که خشیت الهی داشته باشد، چرا که اگر زندگی دخترت با او توأم با همراهی و همدلی نشد، از ستم بر او اجتناب می‌کند و حقی را از او ضایع نمی‌کند.

دارای چند اِشکال اساسی است که مانع کسب شناخت درست می‌شود و امکان تشخیص مناسب را از بین می‌برد

نوع نگرش در شاخص هم‌سطحی اجتماعی و اقتصادی خانواده در ارزیابی این شاخص برای تصمیم ازدواج، دنبال درست‌ها نباشیم، بلکه وضعیت خودمان و نوع تفکر و روحیه و خُلق و احساسات خویش را ملاک انتخاب بگذاریم.

واکنش‌هایی بین زن و مرد جابه‌جامی‌شود و آثاری را بر احساس و دریافت و وجود آنها وارد می‌کند

درحالی‌که اگر به‌جای قند، یک مشت خاک را در لیوان آب می‌ریختیم، هر قدر هم آنها را هم‌بزنیم و قصد آمیختگی‌شان را داشته باشیم، به علت عدم قابلیت زوجیت در این دو ماده، نمی‌توان به ترکیب تازه‌ای دست یافت و چنانچه هم‌زدن را رها کنیم،‌ بعد از مدت کوتاهی خاک از آب جدا شده، در پایین لیوان ته‌نشین می‌شود، آب هم با مختصری کِدِرشدن نسبت به رنگ اولیه‌اش، بالای خاک قرار می‌گیرد. یعنی اگر چه خاک، گِل شد و آب، کِدِر ولی آمیختگی و زوجیتی شکل نگرفت.

انسانی که لوجه‌الله ازدواج می‌کند، همهٔ شاخص‌ها و معیارهای لازم برای یک انتخاب درست را که تکلیف الهی اوست مدّ‌نظر دارد و با واردکردن انگیزه و قصد الهی‌اش در امر ازدواج (یا هر انتخاب و کارکرد دیگر)، دارد خودش را از آسیب افول و خسران و تباهی غیرالله محافظت می‌کند.

حرکت، نتیجهٔ طی مسافت بین موجودها و مطلوب‌های ماست.

زنی که در سال‌های رنج و زحمت و تقلّا و جان‌کندن‌های اقتصادی شوهرش، نبود که مردش را همراهی و تیمار و تشویق و تعظیم و ترغیب کند، نبود که به تکریم تلاش‌هایش بنشیند و عرق زحماتش را با سرانگشتان مهر و نوازش خود بزداید، نبود که در متن زندگی، شیرینی رشدهایی که همراه و همدل هم تجربه کرده‌اند را بچشد،‌ چطور می‌خواهد در کنار سفرهٔ آماده و بی‌نقش خود،‌ بنشیند و منتظر و مدّعی انس و ارادت مرد به خودش باشد؟

اینکه می‌بینیم در معرفت دینی، آدمی توصیه شده است که همهٔ اعمال و انتخاب‌هایش لوجه‌الله باشد و به قصد قُرب الی الله تصمیم بگیرد و عملی را گزینش کند، بر خلاف آنچه گمان می‌شود، برخورداری از اجر و ثواب یا رسیدن به یک عمل دینی نیست. آنچه در معرفت دینی، انسان با این توصیه به آن خوانده شده است، رهایی از آسیب‌ها و احساس خسران‌ها و تباهی‌هایی است که در انگیزه‌های غیرالهی نهفته است.