کتاب شهید نوید

جای خالی‌اش اذیتم می‌کند. توی دلم می‌گویم: نمی‌شد نری، بمونی همین جا خدمت کنی، مگه کشور به جوونایی مثل تو کم احتیاج داشت، پسرم؟ هنوز حرفم تمام نشده صدای نوید می‌پیچد توی سرم که می‌گوید: «فقط خون گرم شهیده که این انقلاب رو به صاحب‌الزمان می‌رسونه بابا، فقط خون شهید.»

«خدایا، ما رو برای خودت خرج کن، مارو برای خودت تربیت کن، ما رو برای حسینت فدا کن، ما رو بخر

«هر کسی با هر شهیدی خو گرفت، روز محشر آبرو از او گرفت

من شنیده‌ام می‌گویند هر کسی غصه‌ای دارد بیاید حرم شما. شنیده‌ام می‌گویند زیارت شما غبار غم را از دل می‌برد. شنیده‌ام می‌گویند شما دوست دارید روی لب‌های زائرتان خنده باشد

نوید می‌گفت: «وقتی من شهید شدم به همه بگو، من می‌مونم مثل رسول کار راه می‌ندازم!»

۳. بابا هم گاهی وقت‌ها نمازش قضا می‌شده، پس همیشه راهی برای جبران هست. ۴. اصل مفیدبودن برای اسلام است.

. نوشتن تکلیف آدمیزاد را با خودش معلوم می‌کند، گره‌های ذهنت را باز می‌کند. از همه مهم‌تر حالت را خوب می‌کند و چقدر عالی می‌شود وقتی با قلمت بتوانی حال دیگران را هم خوب کنی

«خدایا این حدیث من را به لرزه اند اخت و می‌دانم که کم‌گویی و زیاده‌گویی و بزرگ‌نمایی و کذب راه ندارد و برای همین صحت این حدیث من را تکان داد وقتی تو می‌فرمایی: یابن عمران! دروغ می‌گوید کسی که می‌پندارد من را دوست می‌دارد؛ اما چون تاریکی شب او را فرامی‌گیرد به خواب می‌رود (و از مناجات با من غافل می‌شود) مگر نه اینکه هر عاشق و دوست داری خلوت با محبوب خود را دوست دارد؟!

بعد بیست روز پیکرت را برگرداندند. بیست روز زیر آفتاب بودی!

خدایا به لحظهٔ گرفتاری سیدالشهدا توی معرکهٔ جنگ که دیگه کسی نبود کمکش کنه نخواه گرفتار بشم

چشم‌وچراغ خانه بود. همه دوستش داشتیم. منتی نیست آقاجان، ولی ما روغن ریخته را نذر امامزاده نکردیم. سوگلی خانه را فدای شما کردیم.

آقا نوید عاشق مشهد بود. خودش می‌گفت بیشتر پول حقوقش را خرج زیارت‌رفتن می‌کرد. ماهی یک بار، دو ماهی یک بار می‌رفت مشهد. امام‌رضا را همیشه اباالجواد صدا می‌زد. همیشه می‌گفت آقا را به جوادش قسم بدهید.

هر ابر به آسمان که باران نشود/ هر دل‌داده‌ای لایق جانان نشود»

باید توی زندگی ارکان اربعه رو رعایت کنم: مشارطه، مراقبه، محاسبه، معاقبه

«خدایا عمری دروغ گفتیم و در خواب بودیم و تمام بهانهٔ ما این بود که اگر شب بیدار بمانیم و نماز بخوانیم، یا نماز صبح قضا می‌شود و یا فردا در محل کار کسل هستیم و خلاصه تمام برنامهٔ زندگی‌مان به هم می‌ریزد. غافل از اینکه تمام نیرو از توست و تمام زندگی مال توست و تمام کارها دست توست. آری خدا نتوانستیم تشخیص بدهیم که اگر ساعتی در شب بیدار بمانیم راحت می‌توانیم این کسر خواب را درمیانهٔ روز جبران کنیم و به‌راحتی ساعت بدن تغییر می‌کند و بعد از مدتی عادت می‌کنیم.

که امام‌رضا فرمود: در تمام مصیبت‌ها بر غریبی جدم حسین گریه کنید.

چقدر ساده‌اند آن کسانی که فکر می‌کنند شهدا به همین راحتی به شهادت می‌رسند!

هیهات! خدایا این دل را که می‌فرمایی حرم توست شش‌دانگه تسخیر کن و هیچ محبتی غیر از محبت خودت و اولیا و ائمه معصومین سلام‌الله‌علیها در آن قرار نده.

حتی وقتی که روی دیوار اتاقت درست روبه‌روی جایی که نماز می‌خوانی آن شعرها و مناجات‌ها را می‌دیدم. می‌دیدم نوشته‌ای: یا رب المستغفرین بالاسحار. می‌فهمیدم سحرهای تو شبیه بقیهٔ آدم‌هایی که می‌بینم نیست، ولی نمی‌خواستم باور کنم.

«شهادت لباس تک‌سایزی است که باید تن انسان به‌اند ازه‌اش درآید. هروقت به‌اند ازهٔ این لباس تک‌سایز درآمدی پرواز می‌کنی، مطمئن باش!»

من ندیدم که کریمی به کرم فکر کند به چه مقدار به زائر بدهد فکر کند از شما خواستن عشق است، ضرر خواهد کرد هرکه در وقت گدایی به رقم فکر کند

قبل از نامزدی گفتم به نیت حضرت زهرا و امیرالمؤمنین یک ختم قرآن را شروع کنیم که ان‌شاءالله زیر سایهٔ ولایتشان زندگی ما هم رنگ‌وبوی محمدی بگیرد، چه وقتی که پیشنهاد دادم صیغهٔ محرمیت را کنار شهدا بخوانیم که هم ساده و بدون زرق‌وبرق باشد و هم چراغ اول با هم بودنمان را در حضور شهدا روشن کنیم؛

بیا برگرد خیمه ای کس و کارم/ من و تنها نگذار ای علمدارم. آب به خیمه نرسید فدای سرت فدای سرت/ حسین قامتش خمید فدای سرت فدای سرت

«خدایا، ما رو برای خودت خرج کن، مارو برای خودت تربیت کن، ما رو برای حسینت فدا کن، ما رو بخر

پناه بر تو ای دستگیر افتادگان، دستم را بگیر

حرف‌های حاج قاسم را که خوب خواندم فهمیدم عراق و سوریه برای دشمن پلی بوده که به ایران برسند. آن‌ها همهٔ مردان ما را سزاوار مردن می‌دانستند و زنان ما را... چه خوب که مردانی شبیه حاج قاسم و آقا نوید و بقیهٔ مدافعین حرم بودند. نه؟ چه خوب که جلوی این غول وحشی ایستادند و نگذاشتند بیشتر از این ویرانی و بی‌آبرویی به جا بگذارد.

از خودم خجالت کشیدم، با شهید هم‌سن بودیم. شهیدی که شبیه پیرمردهای عارف دنیادیده از مرگ و از ماهیت دنیا نوشته بود.

نویدم اشتباه می‌کرد ولی هیچ‌وقت توی اشتباهش نمی‌موند، آقا!»

از تو پرسیدم: «حد دوست‌داشتن و محبت‌کردن چیه؟» گفتی: «تا وقتی به طرف مقابلت محبت کن که این کارت به‌خاطر خدا باشه. اگه احساس کردی داری محبت می‌کنی که بازخورد ببینی و برات جبران کنن، این کار رو اصلاً نکن؛ چون اگه جبران نکنن، اون‌وقت کار خراب می‌شه!»

من ندیدم که کریمی به کرم فکر کند به چه مقدار به زائر بدهد فکر کند از شما خواستن عشق است، ضرر خواهد کرد هرکه در وقت گدایی به رقم فکر کند