کتاب تمرین سکوت می کنم بعد از تو

مانند دعای کافران بی‌اثرم

‫از دست غمت چه کار باید بکنم؟ ‫فریاد زنم؟ هوار باید بکنم؟ ‫من از دو جهان فرار کردم تا تو ‫از تو به کجا فرار باید بکنم؟

در آینه خیره می‌شوم بی تصویر تمرینِ سکوت می‌کنم بعد از تو

۴۷ ‫خود را که به دریا برساند بُرده‌ست ‫یک روز اگر آرام بگیرد مُرده‌ست ‫آن رود کبود تا به دریا برسد ‫از کوه هزار بار سیلی خورده‌ست

از این همه مرگ، مرگ هم خسته شده‌ست

از دست غمت چه کار باید بکنم؟ فریاد زنم؟ هوار باید بکنم؟ من از دو جهان فرار کردم تا تو از تو به کجا فرار باید بکنم؟

از دست غمت چه کار باید بکنم؟ فریاد زنم؟ هوار باید بکنم؟ من از دو جهان فرار کردم تا تو از تو به کجا فرار باید بکنم؟

آیا دیگر تو دوستم داری؟ نه! می‌آیی پیش من به دیداری؟ نه! صد بار از تسبیحم پرسیدم، گفت: نه! آری! نه! آری! نه! آری! نه!

از دست غمت چه کار باید بکنم؟ فریاد زنم؟ هوار باید بکنم؟ من از دو جهان فرار کردم تا تو از تو به کجا فرار باید بکنم؟

من می‌میرم برای بودن با تو می‌میرم از انتهای بودن با تو هرچند که از عطر خدا لبریز است تنهایی من فدای بودن با تو

‫اشکِ قلم آورده‌ام ای عشق برات ‫یک ذره غم آورده‌ام ای عشق برات ‫چندی‌ست که کارم شده تک‌بیت و دوبیت ‫تصویر کم آورده‌ام ای عشق برات

باریدیم آن‌قدر که غم خسته شده‌ست ‫نالیدیم آن‌سان که قلم خسته شده‌ست ‫هی مرثیه، هی جنگ، هی آتش، هی خون ‫از این همه مرگ، مرگ هم خسته شده‌ست

قهر است ولی حواس او هست به من نه می‌خندد نه می‌دهد دست به من صد مرتبه پرسیدم و پاسخ نرسید او کیست که در آینه خیره‌ست به من؟

از اوج به قعر خود سرازیر شدم بال و پر من ریخت، زمین‌گیر شدم حتی باور نمی‌کند تصویرم من زودتر از آینه‌ها پیر شدم

دل از غزل و ترانه خالی کردیم از خاطره تو خانه خالی کردیم ناگاه فروریخته آوار شدیم از زیر غم تو شانه خالی کردیم

آخر تو کجایی که به من «ما» بدهی؟ حقم را از این همه دنیا بدهی؟ دنبال تو آواره ترینم امشب پهلوی خودت مگر به من جا بدهی

از آن همه بوته‌های گل خارش ماند از هرچه درخت قامتِ دارش ماند در آتشِ افروختهٔ پاییزی از باغ فقط چهار دیوارش ماند

از ابر خداوند چکیدند آن‌ها جز دریا در پیش ندیدند آن‌ها با زندگی خویش رسیدیم به مرگ با م رگ به زندگی رسیدند آن‌ها

غم دارد بی‌حساب غم دارد دل یک سر سوزن امید هم دارد دل

دلداده و داغدار مرگیم همه آسوده در انتظار مرگیم همه خوابیده به روی ریل‌ها بی‌تشویش ما منتظر قطارِ مرگیم همه

پرواز بدون بال و پر ممکن نیست سرمست شدن بدون سر ممکن نیست بی‌بال و پر و سر شد و سرمست پرید پایانی از این قشنگ‌تر ممکن نیست

من، تو، او، آری همه را خواهد برد زنده‌ست، پس از تمامِ ما خواهد مرد مرگ است و سر راه همه منتظر است این سنگ به پای هر کسی خواهد خورد