بریده‌هایی از کتاب هر روح، یک ستاره

«مسئله اینه که تا وقتی خودت بدونی کی هستی و چی خوشحالت می‌کنه، دیگه اهمیتی نداره بقیه چه دیدی بهت دارن.»

اگر نمی‌توانی رخ‌دادن چیزی را تصور کنی یعنی اتفاق نخواهد افتاد.

کوچک‌تر به نظر می‌رسد؛ انگار دیگر نمی‌تواند من را توی خودش جا بدهد.

وقتی اینجا زندگی می‌کنی، حس می‌کنی بخشی از کائناتی. ستاره‌ها نزدیکن و آسمون وسیعه، انگار آسمون و زمین و همهٔ چیزهای بینشون یکی هستن. سخته که آدم یادش بمونه این‌قدر اتفاق‌های بد داره تو دنیا رخ می‌ده. وقتی همه‌چی دورم این‌قدر قشنگه دیگه به نظرم همچین چیزی ممکن نمی‌آد.

«آدم‌ها اعتمادبه‌نفس براشون مهمه. براشون مهم نیست ظاهرت چطور باشه.»

«صدای تق‌تق و هیس‌هیس می‌آد.» «می‌شه تق‌تق و هیس‌هیس رو توصیف کنی؟» «خب تق‌تقش یه صدایی می‌ده شبیه تق، هیس‌هیس هم یه صدایی می‌ده مثل هیس.»

من فقط می‌خواهد بقیه ولم کنند تا کتاب فانتزی و علمی‌تخیلی بخوانم و تصویر آدم‌فضایی‌ها، هیولاها و جادوگرها را نقاشی کنم و انرژی‌ام را نگه دارم تا وقتی همه خوابند و خواب‌های معمولی می‌بینند، همان کاری را بکنم که بیشتر مردم نمی‌توانند انجام دهند. من بلدم پرواز کنم.

‘دخترت تا آخر عمر دخترته، ولی پسرت تا وقتی ازدواج نکرده پسرته

بله، شاید هرازگاهی آدم احساس تنهایی کند، اما اینجا را دوست دارم.

«واقعاً خارق‌العاده نیست که اگر تا ابد هم صبر می‌کردیم، امکان نداشت بتونیم به کهکشان‌های دیگه سفر کنیم، ولی با یه تلسکوپ می‌تونیم در عرض چند ثانیه بهشون برسیم؟»

شاید این‌طوری بهش ثابت شود بخش درونی زندگی‌اش خیلی وسیع‌تر از آنی است که فکر می‌کند. هدف من برعکس است، اینکه بخش اجتماعی زندگی‌ام را به اندازهٔ بخش درونی بزرگ کنم.

اگر نمی‌توانی رخ‌دادن چیزی را تصور کنی یعنی اتفاق نخواهد افتاد

همهٔ ما آدم‌ها باید یک چیزی به دنیا بدهیم.