کتاب بازیگری به شیوه متد

«اگر می‌خواهید دیگران بگریند، نخست باید خود گریه کنید.»

سرنوشت گاه‌به‌گونه‌ای‌عمل می‌کند که‌ماانتظارش‌را نداریم.

«اگر قرار است روی صحنه فکر کنی، ادایش را درنیاور، حقیقتاً فکر کن.»

گر می‌خواهید دیگران بگریند، نخست باید خود گریه کنید.»

منظورم از «بازی درخشان» این نیست که بازیگر تمام قواعد صحنه‌ای را رعایت کند و یا شمایی درست از شخصیت ارائه دهد، بلکه به واقعیت، تجربه و شدّت عواطفی اشاره می‌کنم که استادانه از سوی بازیگر به کار گرفته شده است. اینجا از وانمود کردن خبری نیست. هنرپیشه حقیقتی را می‌آفریند و در لحظه‌ای ویژه آن را به تماشاگران پیش‌کش می‌کند.

بازیگری فقط انفجار عواطف و نمایش عمق احساسات شخصیت نیست

تعالی انسان همانا در تعادلی است که بین شور و عقل ایجاد می‌کند، چه در روی صحنه و چه در زندگی واقعی.

آیا عجیب نیست بازیگری که تنها نقشی خیالی بازی می‌کند؛ روحش را در رؤیایی شورانگیز به پندار خویش سپارد، رنگ از رخسارش براند، اشک در چشمانش جاری کند، لرزه بر صدا افکند، تمام وجودش برآشوبد، و همه هستی‌اش به این آشوب بگرود. و این همه برای چه؟ برای هیچ؟!

آیا عجیب نیست بازیگری که تنها نقشی خیالی بازی می‌کند؛ روحش را در رؤیایی شورانگیز به پندار خویش سپارد، رنگ از رخسارش براند، اشک در چشمانش جاری کند، لرزه بر صدا افکند، تمام وجودش برآشوبد، و همه هستی‌اش به این آشوب بگرود. و این همه برای چه؟ برای هیچ؟!