کتاب حیوانات پیکاسو

«بعد از هزاران سال متمادی رفتار از سر عشق با حیوانات شاید بخشی از رنج‌های وارده به آن‌ها جبران شود.»

«برای فیلسوف، کبوترها مناسب‌ترین پرندگان‌اند. چرا که هر بیان انسانی وجه احمقانه‌ای دارد و خوشبختانه من این قمری‌ها را دارم و آن‌ها می‌توانند مرا به سخره بگیرند. هربار که گمان می‌کنم حرف بسیار حکیمانه‌ای زده‌ام، [با قهقهه‌شان] به من یادآوری می‌کنند که همه‌چیز چه‌قدر هجو و پوچ است.»

پدرم هیچ‌گاه شهرتش را انکار نکرد. او با نشریات و روزنامه‌ها به همان شیوه‌ای رفتار می‌کرد که آدم‌ها با سگ‌ها: اگر از دست سگ فرار کنی، دنبالت می‌کند و گازت می‌گیرد، اما اگر با آن بازی کنی، دست‌هایت را خواهد لیسید. پالوما پیکاسو

وظیفهٔ نقاش خلق نماد نیست. اگر چنین وظیفه‌ای می‌داشت، بهتر بود بنویسد تا این‌که نقاشی کند. اما مخاطبان گاو و اسب را به مثابهٔ نمادهایی تفسیر می‌کنند که می‌شناسند، درحالی‌که آن‌ها فقط حیوان‌اند. پابلو پیکاسو

هنرمند ظرفی از احساسات است، احساساتی که از همه‌جا می‌آیند: از آسمان، از زمین،‌ از کاغذپاره‌ها، از فیگوری موقت و گذرا، از یک تارعنکبوت. به همین دلیل نباید میان اشیا فرق گذاشت. تا آن‌جا که پای خود اشیا در میان است، هیچ اختلاف طبقاتی‌ای میان آن‌ها وجود ندارد. پابلو پیکاسو

حیوان به نحو عجیبی ظریف ترسیم شده بود، تنها به واسطهٔ تک‌خط شاعرانه‌ای فرم یافته بود. این آخرین گاو مجموعه بود،‌ و آن‌قدر تقلیل یافته بود که انگار آن را پیش از این‌ها در نقش‌های روی دیوار غارهای انسان‌های اولیه دیده‌ایم. از جایی به بعد پیکاسو متوجه شد که «چه‌بسا انتزاع اوج واقعیت است.»

«نقاشی قوی‌تر از خود من است. او مرا به سمت آن چیزی می‌کشد که می‌خواهد من انجام دهم.»

هنرمند ظرفی از احساسات است، احساساتی که از همه‌جا می‌آیند: از آسمان، از زمین،‌ از کاغذپاره‌ها، از فیگوری موقت و گذرا، از یک تارعنکبوت. به همین دلیل نباید میان اشیا فرق گذاشت. تا آن‌جا که پای خود اشیا در میان است، هیچ اختلاف طبقاتی‌ای میان آن‌ها وجود ندارد. پابلو پیکاسو

اگر جیب‌ها [ی پیکاسو] امروز خالی هستند، تنها به این دلیل است که روزگاری پُر بودند از چیزهای ساده، نادر، پیش‌پاافتاده و جادویی، نظیر سنگ، صدف، تکه‌چوب یا چوب‌پنبه، ریشه یا تکه‌شیشه‌ای از ساحل دریا... او قادر بود تصویر پنهان یک کبوتر، یک جغد یا سر یک گوسفند را در این اشیا ببیند. براسایی

اگر جیب‌ها [ی پیکاسو] امروز خالی هستند، تنها به این دلیل است که روزگاری پُر بودند از چیزهای ساده، نادر، پیش‌پاافتاده و جادویی، نظیر سنگ، صدف، تکه‌چوب یا چوب‌پنبه، ریشه یا تکه‌شیشه‌ای از ساحل دریا... او قادر بود تصویر پنهان یک کبوتر، یک جغد یا سر یک گوسفند را در این اشیا ببیند. براسایی

گاهی اوقات جغد صداهای وحشتناکی از خودش درمی‌آورد، گاهی گریه می‌کرد،‌ آه می‌کشید،‌ تف می‌انداخت و خروپف می‌کرد. وقتی چنین می‌کرد، پیکاسو هم لیچار می‌گفت و حرف‌های زننده می‌زد تا نشان دهد که قادر است بدتر از جغد رفتار کند.

پیکاسو به‌شدت انعطاف‌ناپذیر می‌شد، تا جایی که حتی یک‌بار به دعوای سختی میان او و فرانسواز انجامید و پیکاسو از شدت عصبانیت به فرانسواز گفت: «من بزم را بیش‌تر از تو دوست دارم... من تنها بز کوچولویم را دوست دارم، چون او تنها کسی است که ارزش دوست داشته شدن دارد.»