بریده‌هایی از کتاب محوِ

خدا مرا ببخشد؛ مرگِ کودکِ همسایه را بهانه کردم؛ سخت در فراق یارم گریستم

خوش به حالت؛ پیش ِخودت هستی

در شب اندوهی‌ست که مرا به خلأ خیره می‌کند

نمی‌گویم آسمانت می‌شوم تا آسمان برایت قفس نشود. من قفس ِتو هستم، از من به سوی آسمان بگریز

در سرزمینِ من آغوش‌ها برای بدرقه گشوده می‌شوند

تو سکوتِ لابه‌لایِ حرف هایِ منی، از حرف‌هایم آنچه نمی‌گویم؛ تویی

خواب دیدم تنها هستم، بلند شدم تعبیر شد

گذشت کارِ من نبود، کارِ من گذشتن بود

او باد است؛ می‌آید من برگم؛ می‌روم

در زدن را از کلید داشتن خوش‌تر می‌دارم

خوش به حالت؛ پیش ِخودت هستی

کودک راه‌رفتن را می‌آموزد من، راهِ رفتن را

من نیامده‌ام با تو باشم، من آمده‌ام تو باشم. هیزم آتش نمی‌گیرد؛ آتش می‌شود

خدا مرا ببخشد؛ مرگِ کودکِ همسایه را بهانه کردم؛ سخت در فراق یارم گریستم

من نیامده‌ام با تو باشم، من آمده‌ام تو باشم. هیزم آتش نمی‌گیرد؛ آتش می‌شود

آخْ یارم، روز را هزارساعت کردی و رفتی

در زدن را از کلید داشتن خوش‌تر می‌دارم

این نخ ِ اتصالت به زمین اگر نبود پرواز ِ تو مقدر نبود ای بادبادک

خدا مرا ببخشد؛ مرگِ کودکِ همسایه را بهانه کردم؛ سخت در فراق یارم گریستم

هزار گل سنگ‌ها را شکستند یکی نگفت، یک سنگ گلی را شکست همه گفتند

عشقِ من لکه‌ی‌آفتابی‌ست که بر فرشی افتاده باشد، با شست‌و‌شو نمی‌رود، فرش را برداری نمی‌رود، پنجره را ببندی نمی‌رود، پرده را کلفت‌تر بگیری نمی‌رود. این لکه وقتی می‌رود که خورشیدم رفته باشد

از حرف‌هایم آنچه نمی‌گویم؛ تویی

من نشانه‌یِ غیابِ تو، من دلیلِ تنهایی‌ام. تنها نه، من تنهایی‌ام

در سرزمینِ من آغوش‌ها برای بدرقه گشوده می‌شوند

‫در اندوهِ من ‫شادیِ رهاشدن پرنده‌ای‌ست ‫که به او دل بسته بودم ‫ 

تو سکوتِ لابه‌لایِ حرف هایِ منی، از حرف‌هایم آنچه نمی‌گویم؛ تویی

مرا دیدند که به تو گفتند زیبا. منم غلطی که درست را نشان می‌دهد

من نیامده‌ام با تو باشم، من آمده‌ام تو باشم. هیزم آتش نمی‌گیرد؛ آتش می‌شود

خواب دیدم تنها هستم، بلند شدم تعبیر شد

زیبایی‌ات کوهستانی‌ست که فقط از دور دیده می‌شود، برای دیدن تمامِ تو باید از تو فاصله گرفت