کتاب ریش آبی

ــ نه، من با شما ازدواج نمی‌کنم. به خاطر یک کیک که آدم با کسی ازدواج نمی‌کند. ــ اگر قبول می‌کردید دلیل زیبایی می‌شد.

عشق فقط برای آنهایی که آن را زیسته‌اند دلربا و مهیج است اما برای بقیه می‌تواند یک بطالت صرف تلقی شود.

ــ قابل تحسین است که این همه و با اشتها غذا می‌خورید اما همچنان باریک‌اندام هستید. ــ نام این خصلت جوانی است. شما را به یاد چیزی نمی‌اندازد؟ ــ بله، می‌دانم. خودمان را بی‌بدیل می‌یابیم و بعد ناگهان، در یک چشم به هم زدن تمام می‌شود. بلافاصله می‌فهمیم که آن دوران تمام شده است.

فکر نمی‌کنید هر انسانی حق دارد یک تاریک‌خانه برای خودش داشته باشد؟

ما حتی بدون اینکه خودمان متوجه بشویم دروغ می‌گوییم. حتماً که نباید دروغگویی قهار باشیم تا دروغ بگوییم.

زیبایی هم مثل رنگ زرد، یک مفهوم بسیار پیچیده و ابهام‌آمیز است.

کسی که بلد باشد منتظر بماند می‌تواند بهترین را انتخاب کند.

دیگر هیچ دوستی ندارم، کسل‌کننده‌اند.

ــ شما لیاقت آن را دارید که همسر من بشوید. ــ اما شما لیاقت من را ندارید.

من دیوانه نیستم. برعکس، مردی هستم که بی‌نهایت شیفته است و هشت بار با یک سؤال وحشتناک روبه رو شده است: مرز واقعی میان فردی که دوستش می‌داریم و خودمان کجاست؟

از هرطرف که نگاه کنیم، انسان بودن چیز مزخرفی‌ست.

ــ سؤال زیبایی است. چه جوابی برای آن پیدا کرده‌اید؟ ــ هنوز نمی‌دانم. نمی‌توانیم برای همهٔ سؤال‌های‌مان جواب پیدا کنیم.

وقتی که دل می‌بازیم، آن هم بعد از آنکه این اتفاق دیگر افتاده است و کاری‌اش نمی‌شود کرد. برای اینکه خودمان را راضی کنیم که تن به این کار نامعقول ندهیم، شروع به گفت‌و گو با خودمان می‌کنیم.

ــ امشب خیلی کم‌حرف شده‌اید. ــ چیزی برای گفتن ندارم. به‌تان گفته بودم. اشکالی ندارد. مثل همیشه شما به جای چهار نفر حرف می‌زنید. ــ فقط وقتی که عاشق هستم، به خاطر رهایی قلب است که زبان حرف می‌زند. این در انجیل نوشته آمده است.

من نسبت به آدم‌هایی که می‌گویند مرموز هستند بدبین‌ام. آنها همان کسانی هستند که هنوز پنج دقیقه از آشنایی‌شان با شما نگذشته تمام جزئیات زندگی خصوصی‌شان را برایتان فاش می‌کنند.

ــ شما خودتان آشپزی می‌کنید؟ ــ البته. آشپزی هم هنراست و هم قدرت.

ــ شما خودتان را در اندازه‌ای می‌بینید که دیگران را مجبور به گذراندن آزمایش کنید؟ فکر می‌کنید کی هستید؟

می‌توانم شما را بفهمم، هیچ‌وقت در زندگی‌تان کسی را دوست نداشته‌اید

چه موجودات احمقی هستیم که حتی چنین نظریه‌های بی‌خود و مزخرفی را می‌پذیریم.

ما هرگز قرن شانزدهم را ترک نکرده‌ایم. قرنی که بخشایش کلیسا خرید و فروش می‌شد.

ــ اگر تا این حد به بخشش خدا نیاز نداشتید آیا باز هم وجود او را باور می‌کردید؟

ــ شما خودتان آشپزی می‌کنید؟ ــ البته. آشپزی هم هنراست و هم قدرت. امکان ندارد خودم را تحت قدرت دیگری قرار بدهم. خوشحال می‌شوم اگر مایل باشید در صرف غذایی که می‌پزم با من شریک شوید اما برعکسش اتفاق نخواهد افتاد.

ــ کسی که بلد باشد منتظر بماند می‌تواند بهترین را انتخاب کند.

خدا می‌گوید که عذاب کشیدن و قربانی شدن بهایی‌ست که برای خریدن گناهان باید پرداخت کرد. او یک معامله‌گر بی‌رحمی است.

ما آن کس را که دوست می‌داریم امتحان می‌کنیم. ــ نه، برعکس، ما کسی را که دوست می‌داریم تحت حمایت قرار می‌دهیم.

من نسبت به آدم‌هایی که می‌گویند مرموز هستند بدبین‌ام. آنها همان کسانی هستند که هنوز پنج دقیقه از آشنایی‌شان با شما نگذشته تمام جزئیات زندگی خصوصی‌شان را برایتان فاش می‌کنند.

رنگ سمبل لذت نیست، بلکه لذت نهایی است. آنقدر واقعی است که در ژاپن، رنگ معادل عشق است.

از هرطرف که نگاه کنیم، انسان بودن چیز مزخرفی‌ست.

ــ قابل تحسین است که این همه و با اشتها غذا می‌خورید اما همچنان باریک‌اندام هستید. ــ نام این خصلت جوانی است. شما را به یاد چیزی نمی‌اندازد؟ ــ بله، می‌دانم. خودمان را بی‌بدیل می‌یابیم و بعد ناگهان، در یک چشم به هم زدن تمام می‌شود. بلافاصله می‌فهمیم که آن دوران تمام شده است.

چه چیزی خسته کننده تر از این عکاس‌هایی است که تلاش می‌کنند به هر قیمتی آثارشان را به نمایش بگذارند.