
امید اسماعیلی
۰
در کتابها همیشه آدمهای مهربان و دوستداشتنی پیدا میشدند، ولی در دنیای واقعی نه. دنیای واقعی دنیای شادی نبود. دنیایی بود که مردمش با غریبهها مهربانتر بودند. ولی دنیای بیعشق و محبت به چه دردی میخورد؟ مگی شیفته زیبایی و شادی بود، تشنه همه دانستنیهای عالم. و معلوم است که نتیجه آن همه تضاد میان عالم درون و بیرون چیزی نبود جز تصادفی دردناک.
