کتاب روانشناسی اعتراض

هر کاری هم که من و شما بکنیم، سرانجام کسی پیدا می‌شود که آن را دوست نداشته باشد.

کتاب به سبزی‌خوردن می‌ماند. قسمتی از آن به درد می‌خورد و قسمت دیگر بی‌حاصل است.

تا خطر محبوب نبودن را نپذیری محبوب واقع نخواهی شد.

نه می‌توانید مسئولیت خوشبختی دیگران را بپذیرید و نه می‌توانید خوشبختی خود را به دیگران واگذار کنید. شما مسئول رفتار و طرز زندگی خود هستید

اگر می‌شد ذهنیت ساده‌لوحانه‌ای را که به سلطه‌جویی میدان می‌دهد به زبان آورد، شاید به چنین عبارتی می‌رسیدیم: «حق استقلال رأی نداری، قضاوت نهایی رفتارت با تو نیست، بزرگ‌ترها باید درباره‌ات قضاوت کنند و رفتارت را با دیدگاه‌های خودشان محک بزنند.» با این ذهنیت، خواسته یا ناخواسته، راه را برای سلطه‌جویی دیگران هموار می‌کنید. آن‌گاه تحت‌سلطه قرار می‌گیرید و دیگران به هر طریقی حق مسلم شما را که باید قاضی خودتان باشید، ضایع می‌کنند. بدین‌ترتیب، اعمال و احساسات و تفکر شما تحت انقیاد دیگران درمی‌آید.

همه در قبال کارهایشان مسئولند و باید نتایجش را هم بپذیرند و این چیزی نیست که بتوان از آن شانه خالی کرد.

به هیچ‌کس اجازه نده به جای تو تصمیم بگیرد، حتی اگر من باشم.

وقتی قضاوت نهایی با شما باشد، دیگر مجبور نیستید که با توضیح رفتار خود برای دیگران، تصمیم‌گیری دربارهٔ درست و نادرست بودن رفتارتان را به آنها بسپارید.

حق دارید که رفتار، افکار و احساسات‌تان را قضاوت کنید و مسئولیت نتایج آن را بپذیرید.

در اخلاقیات قانون مطلقِ «درست و غلط» مفهومی ندارد. دلیلش این است که ما هرکدام راهی دلخواه خویش انتخاب می‌کنیم و در این رهگذر یا سود می‌بریم یا زیان می‌کنیم.

بیش از هر کس دیگری حق خود ماست که دربارهٔ اعمالمان به قضاوت بنشینیم.

سلطه‌جویان اگر بخواهند در حق خود لطفی کنند همانا مبارزه با سلطه‌جویی در خویش است، زیرا از محالات است که انسان سلطه‌جو خیر ببیند و مردم‌آزاری‌اش به خودآزاری تبدیل نشود.

باید یاد بگیرید که بدون عصبانیت و بی‌آنکه کنترل خود را از دست بدهید، سر حرف خود بمانید و استقامت به خرج دهید. بیشتر اوقات برای اینکه در برخوردها و درگیری‌ها پیروز شوید باید استقامت به خرج دهید و سرِ حرفتان بمانید.

شخص فاقد قاطعیت در برابر کمترین مقاومت طرف مقابل، در برابر اولین چرا و با شنیدن نخستین استدلالی که شخص مقابل در حمایت از عقیده‌اش می‌کند، تسلیم می‌شود و میدان را خالی می‌کند. شخص فاقد قاطعیت برای تجهیز شدن به سلاح پایداری نباید در جواب چراها به منطق و استدلال و عذر و بهانه متوسل شود.

می‌تواند با حیله و نیرنگ کسی را به انجام کاری که می‌خواهید مجبور کنید؛ می‌توانید بر دیگران مسلط شوید و زیر سلطه‌شان بگیرید و می‌توانید قاطعانه از آنها بخواهید که موافق میل شما کاری را انجام دهند؛ اما نمی‌توانید به‌طور مستمر رفتار یک شخص بالغ را کنترل کنید. اگر به مردم دروغ بگویید و فریب‌شان دهید تا به میل شما کاری کنند، آنها هم متقابلا می‌توانند همین کار را با شما بکنند. اگر زیر سلطهٔ شما به انجام کاری مجبور شوند، آنها هم می‌توانند مقابله به مثل کنند. اما اگر قاطعانه انتظاری را که از آنها دارید مطرح کنید، تنها کاری که از دست‌شان ساخته است این است که با یک جواب سادهٔ «نه» دست رد به سینه‌تان بزنند یا اینکه در مقابل، خواستهٔ خودشان را مطرح کنند و این‌طوری با هم به مصالحه‌ای برسید.

«به هیچ‌کس اجازه نده به جایت تصمیم بگیرد حتی اگر من باشم.»

‫از یاد نبریم که کتاب به سبزی‌خوردن می‌ماند. قسمتی از آن به درد می‌خورد و قسمت دیگر بی‌حاصل است. لازم است تلاش کنیم از قسمتی که به درد می‌خورد استفاده کنیم و برخوردی مطلق و یک‌سونگرانه (سفید یا سیاه) با کتاب نداشته باشیم تا از آنچه در کتاب هست فایده ببریم و برای آنچه در آن نیست، تلاش و پژوهش و تولید کنیم.

منطق و استدلال اغلب سروکارش با بله و نه، سیاه و سفید، و هیچ‌چیز و همه‌چیز است درحالی‌که خواسته‌ها، انگیزها و احساسات انسان از مقولهٔ هیچ یا همه چیز نیست

«لزومی ندارد که توافق عادلانه باشد، باید مفید باشد، باید مؤثر واقع شود. کجا خوانده‌اید که زندگی منصفانه است؟ این چه تصوری است که دارید؟ اگر زندگی منصفانه بود ما هم مثل راکفلرها برای گردش و تفریح به جزایر اقیانوس آرام و کارائیب و ریویرای فرانسه می‌رفتیم. اما می‌بینید که در این کلاس درس محقر داریم درس احقاق حق می‌خوانیم.» این حرف آنها را تکان می‌دهد. پاسخی ندارند که بدهند.

اگر فرض شما بر این باشد که در برخورد با دیگران قبل از همه باید اسباب خشنودی برادرانه و دوستانهٔ آنان را برای خود داشته باشید، خود را در معرض سلطه‌جویی قرار داده‌اید. درست برعکس، برای برخورد مؤثر و قاطعانه با دیگران احتیاجی به خشنودی آنها نیست.

«وقتی به مردم بگویی دوستشان نداری یا آنها را به محرومیت از دوستی‌ات تهدید کنی، چنان آشفته می‌شوند که گویی زندگی‌شان به آخر رسیده است. فلج می‌شوند و در ارتباط با کار، دوست، همسر و هرکس دیگری حتی یک قدم به سود خود برنمی‌دارند. بعضی وقت‌ها آدم دلش می‌خواهد به اینها بگوید: تا خطر محبوب نبودن را نپذیری محبوب واقع نخواهی شد.