کتاب روباهی به نام پکس

انگار یک قسمت مهم از وجودش، گم شده بود.

«نه. نمی‌خوام بمونی. همیشه درِ ایوان رو برات باز می‌ذارم، ولی تو باید بری.»

پکس با سرعت برگشت. ناله کرد، و اشک‌های پیتر را لیسید.

داشتن کسی که بتوانی روی صداقتش حساب کنی، چیز با ارزشی است!

با خودش فکر کرد که توی این هفته، چندتا بچه از خواب بیدار شده بودند و از آن روز به بعد دیگر زندگیشان مثل قبل نبود؛ پدر یا مادرشان به جنگ رفته بودند و شاید هیچ‌وقت به خانه برنمی‌گشتند؛ البته این دردناک‌ترین اتفاق بود. اما اتفاق‌های کوچک‌تر چطور؟ چندتا کودک بودند که چند ماه یک بار برادر و خواهرشان را می‌دیدند؟ چندتا دوست باید از هم خداحافظی می‌کردند؟ چندتا کودک گرسنه مانده بودند؟ چند نفر باید خانهٔ خود را ترک می‌کردند؟ چند حیوان خانگی باید رها می‌شدند تا از خودشان محافظت کنند؟ چرا کسی این چیزها را به حساب نمی‌آورد؟ وُولا گفته بود: «مردم باید بدونن که برای جنگ باید چه بهایی بپردازن و چه چیزهایی رو از دست بدن.» ولی مگر همین‌ها هم، بهای جنگ نبودند؟

حتی وقتی حقیقت جلوی روته، می‌تونه دیدنش خیلی سخت باشه. همین‌طور وقتی حقیقت دربارهٔ خودته، اگه نخوای بدونی، حاضری هر کاری بکنی که قایمش کنی

پکس از خواب پرید

پکس با سرعت سمت بوته‌ها دوید. بعد چرخید تا پسر را نگاه کند.

«نه. نمی‌خوام بمونی. همیشه درِ ایوان رو برات باز می‌ذارم، ولی تو باید بری.»

[] ‫ Bristle به معنای حالت تهاجمی است. نویسنده این نام را به این دلیل به روباه ماده داده که مدام حالت تهاجمی دارد. [] ‫ Runt به معنای تنبل و دست و پا چلفتی. نویسنده در اینجا نامی که خواهرش او را صدا می‌زند به او داده است. [] از آنجا که در انگلیسی «Fox» به معنی روباه است، پیتر «Pax» را شبیه روباه می‌داند.

«نه. نمی‌خوام بمونی. همیشه درِ ایوان رو برات باز می‌ذارم، ولی تو باید بری.

وُولا نشست و ادامه داد: «اینجا هر چیزی که نیاز داشته باشم هست. به غیر از این آرامش هم دارم.» پیتر پرسید: «برای اینکه اینجا خیلی ساکته؟» وُولا جواب داد: «نه. چون دقیقاً جایی هستم که باید باشم و کاری رو انجام می‌دم که قراره انجام بدم... آرامش یعنی این! حالا غذاتو بخور.»

خودم رو فراموش کرده بودم.

پیتر نمی‌خواست گریه کند، بنابراین پلک‌هایش را محکم بست و گفت: «من عصبانی نیستم. فقط مسئله اینه که من هیچ‌کدوم از این اتفاقات رو انتخاب نکردم. من انتخاب نکردم که جنگ اتفاق بیفته. من انتخاب نکردم که پدرم بره تو ارتش. من انتخاب نکردم که خونه‌ام رو ترک کنم. من انتخاب نکردم که به خونهٔ پدربزرگم برم. حتی رها کردن حیوونی که پنج سال ازش مراقبت کردم هم انتخاب من نبود.» وُولا جواب داد: «تو یه بچه‌ای. انتخاب‌های زیادی نداری. اگه منم جای تو بودم، عصبانی می‌شدم. رسماً عصبانی می‌شدم.»

شما آدم‌ها. شما همه‌چیز را نابود می‌کنید...

دارد. صاحب من بی‌تفاوت نیست. روباه پیر با شنیدن این حرف خیالش راحت شد، اما فقط برای یک لحظه. وقتی جنگ از راه برسه، همه بی‌تفاوت می‌شن.

یه سری وسایل هم برات گرفتم.

پکس سمت روباه پیر برگشت. بله این کارها رو می‌کنن. البته صاحبم نه، هیچ‌وقت! اما پدرش چرا. روباه پیر انگار با شنیدن این حرف پکس پیرتر شد. به سختی روی پاهای عقبی‌اش برخاست. یعنی آدم‌ها هنوز هم بی‌تفاوتن؟ اونجایی که من زندگی می‌کردم، بی‌تفاوت بودن. پکس تعجب کرد. بی‌تفاوت؟ زمین رو شخم می‌زدن و بدون اطلاع، موش‌ها رو می‌کشتن. روی رودخونه سد می‌ساختن و باعث مرگ ماهی‌ها می‌شدن... حالا هنوز هم بی‌تفاوت هستن؟ پکس یادش آمد، یک بار پدر پیتر می‌خواست درختی را قطع کند. اما پیتر از درخت بالا رفته بود تا آشیانهٔ یک پرنده را پایین بیاورد و روی درخت دیگری بگذارد.

پیتر دوباره گفت: «برو!»

پیتر، راه زیادی آمده بود...

اگر توپ داخل حصار می‌افتاد، مسئولیت آن با او بود، اگر توپ بیرون حصار می‌افتاد، به او ارتباطی نداشت؛ واضح و ساده. پیتر با خودش فکر کرد، کاش زندگی در خارج از زمین بازی هم یک حصار بلند و واضح داشت تا وظایفش را به راحتی معین می‌کرد.

«اگر یک نِی در جهت جریان آب قرار گرفته باشد، آب از درون آن عبور خواهد کرد، اما اگر عمود بر جریان آب قرار بگیرد، نه! معنی این چیه؟» وُولا جواب داد: «یعنی در جهت جریان آب قرار بگیر، پسر.»

پیتر می‌خواست بگوید که همهٔ این اتفاقات هم تقصیر پدرش بوده است، اما به سختی خودش را آرام کرد و حرفی نزد. او عصبانی نبود. فقط طاقتش تمام شده بود. شاید هر کس جای او بود همین‌طوری می‌شد. چیزی نمانده بود بزند زیر گریه... با خودش فکر کرد این چند وقت اخیر چرا این‌طوری شده است؟ بعد با دست‌های مشت‌کرده جلوی چشم‌هایش را گرفت.

پدرت هم همون مدرسه می‌رفت و پیاده می‌رفت

وقتی جنگ از راه برسه، همه بی‌تفاوت می‌شن. جنگ چیه؟ خاکستری لحظه‌ای به فکر فرو رفت. یه بیماری بین روباه‌ها وجود داره که باعث می‌شه رسم و رسوماتشون رو کنار بذارن و به غریبه‌ها حمله کنن. جنگ هم یه بیماری مثل همینه... مخصوص آدم‌هاس.

هر چقدر هم شرایط بد بشه، باز هم می‌تونیم دوباره از اول شروع کنیم.

بار از مایکل آنجلو دربارهٔ یکی از مجسمه‌هاش پرسیدن که چطوری اونو ساخته. مایکل جواب داد؛ من مجسمهٔ فرشته رو توی سنگ مرمر دیدم و آن‌قدر تراشیدم تا اونو آزادش کردم

ببین شرایط چطوریه و با شرایطت کنار بیا

احساسات، همه‌شون خطرناک هستن. عشق، امید، ...! امید! فکر می‌کنی چون خطرناک هستن می‌تونی ازشون فرار کنی؟ نه، نمی‌تونی از هیچ‌کدومشون فرار کنی. همهٔ ما یه دیو، توی وجودمون داریم به اسم خشم. ولی اتفاقاً اون می‌تونه بهمون کمک کنه؛ خیلی وقتا اگه از چیزهای بد خشمگین بشی، چیزهای خوب به وجود میاد. می‌شه با خشم، چیزهای غیرعادلانه رو به عادلانه تبدیل کرد. اما اول باید بفهمیم که چطوری درست فکر کنیم.

وقتی بوی عسل به مشامت خورد، فرار کن! چون باید یه خرس همون اطراف باشه...