کتاب بی برادر

یک روز، جواد بهم گفت می‌خواهی کارت درست شود؟ گفتم آره. گفت من رفتم حرم امام‌رضا (ع) برای تو دعا کردم. خودم مجرد بودم؛ اما برای تو دعا کردم که زن خوب گیرت بیاید. حالا ببین کار خودم حل شده. تو هم برو برای باقی بچه‌ها دعا کن تا کارت حل شود. یک بار دیگر که با هم بودیم و حرف کشید به حق رفاقت، قسم خورد که تا حالا ننشسته‌ام سر نماز و اول برای خودم دعا کنم. بعد از دعا برای امام‌زمان و رهبر، اول برای رفیق‌هایم دعا کرده‌ام. اول برای شما دعا کرده‌ام، بعد برای خودم.

سر چهارراه، چند تایی بچه ایستاده بودند گل می‌فروختند. گفتند یک گل از ما بخر. من هم حسابی جروبحث کرده بودم و اعصاب روبه‌راهی نداشتم. گفتم برو بابا! گل بخریم چه‌کار کنیم! جواد گفت نگاه کن برادر، گل را که بخری، کمکی به این دختربچه کرده‌ای. همان موقع دستش را روی سر بچه کشید. دختربچه چهارپنج‌ساله بود. گفت عمو اسمت چیست؟ دختر گفت مریم. جواد توی همان چند لحظه با دختربچه رفیق شد. دختر هم از خوش‌اخلاقی جواد خوش‌حال شد. جواد ازش گل خرید و کمی هم اضافه‌تر پول داد. مجید مردی‌ها هم توی ماشینمان بود. او هم یکی خرید. گفت تو هم می‌خواهی؟ گفتم نه. جواد گفت اگر از این‌ها گل بخری، هم این‌ها خوش‌حال می‌شوند، هم گل را می‌بری به خانمت می‌دهی، او را هم خوش‌حال می‌کنی. هر دو جا خدا را خوش‌حال کرده‌ای. بندهٔ خدا را هم خوش‌حال کرده‌ای. بالاتر از این مگر می‌شود؟ اصلاً فرض کن مشکل مالی هم نداشته باشد. بچه است. همین که بهش توجه می‌کنی، خوش‌حال می‌شود. خوب نیست؟

جهاد و مبارزه در راه خدا با رفاه و آسایش جمع نمی‌شوند.

جواد ساخته شده بود برای دلبری، برای اینکه دل به دل یک نفر بدهد و آرام‌آرام بیاوردش توی راه!

برای انتخابات ریاست‌جمهوری با موتور می‌رفتیم توی دکان‌ها و پاتوق‌ها. توی درچه تاب می‌خوردیم. می‌نشست بحث می‌کرد. من می‌گفتم جواد، داچی، تو دیوانه‌ای. می‌گفت یک رأی هم برای انقلاب یک رأی است. تو نمی‌فهمی.

. می‌گفت دوستت کسی است که وقتی کج رفتی، بزند زیر گوشت. رفیق کسی است که بگوید گفتم. اگر بگوید می‌خواستم بگویم که رفیق نیست.