کتاب باش...

حالم خوش است؛ سبکم، آرامم، این‌قدر که دلم می‌خواهد پرواز کنم. از شهر می‌زنم بیرون

«به اشک این بچۀ سه‌ساله قسم یا زینب...»

پوشیه را از روی صورتش زد کنار که بهتر ببیندش. چشم‌های سیاهش برق زد. دوسه بار نرم و آرام سرش را تکان داد و ملیح خندید و من ماله به دست خشکم زد به لب‌هایش. جوری که آجر از دستم افتاد پایین بی‌اینکه بفهمم

غلام ارباب بمونی پسر

ارباب، اربابه. بخواد کن‌فیکون می‌کنه، بخواد شفا می‌ده، بخواد همه‌چی روبه‌راه می‌شه. این حرف‌ها رو با کسی نداره ارباب، حالیش کن که اربابه ارباب...

«دختر، دو تا دوست شیعه داشته توی دانشگاه که هی برایش از این راه و اتفاقات و اربابش گفته‌اند! هرچه این دختر ناامید می‌شده آنها هی می‌گفته‌اند: ҆ارباب.῾ دختر هم سه ماه تمام پرس‌وجو کرده و آخرش گفته که می‌روم پیش اربابِ اینها تا ببینم چه می‌شود.»