کتاب منطقه

تارکوفسکی می‌گوید: «فکر می‌کنم آدم معمولی به خاطر زمان است که به سینما می‌رود. یا برای زمان تلف‌شده، زمان گمشده یا زمانی که مقرر است به دست آید.»

ما فکر می‌کنیم در زندگی اهداف بزرگی داریم اما واقعاً، وقتش که برسد، در نهایتِ خوشحالی تن به چیزی پیش‌پاافتاده می‌دهیم که همیشه آن را داشته‌ایم و زندگی‌مان را تحمل‌پذیر کرده است. یاد یکی از چندین گفت‌وگو با پدر و مادرم می‌افتم، دربارهٔ این‌که چه می‌کنند اگر شرط‌بندی‌های فوتبال را برنده شوند.

تقریباً این ژرف‌ترین میل من در این لحظه است، که این‌جا نشسته و بنویسم و سعی کنم درک کنم ژرف‌ترین میلم چه می‌تواند باشد.

و یک روز من و دوست‌دخترِ آن وقتم برای پیاده‌روی به پارک ریچموند رفتیم. پاییز بود و پرنده‌ای بالای زمین شیب‌دار پرید و به سمت دسته‌ای درخت رفت، طوری بال زد و پرید که به طرز غریبی یادآور شیوهٔ پرواز پرندهٔ دومی بود که به این اتاق پهناورِ شن وارد شد. بلافاصله بعد از آن می‌خواستم فیلم را دوباره ببینم و از آن زمان میل به دوباره ــ و دوباره و دوباره ــ دیدنش هرگز از من جدا نشده است. تا اکنون.