بریده‌هایی از کتاب پنجاه جمله طلایی برای بازاندیشی زندگی

ما آنیم که انجام می‌دهیم، نه آنچه می‌گوییم قصد داریم انجام دهیم؛

۱۴. آنان که از حقایق ناگوارِ روزگار هیچ نمی‌آموزند هشیاری کیهانی را مجبور می‌کنند تا آن حقایق ناگوار را آن‌قدر تکرار کند تا از آنها درس بگیرند. آنچه انکار کنیم بر ما چیره شود؛ آنچه بپذیریم ما را دگرگون سازد؛ مشکلات و رنجی که طی زندگی با آن دست بر گریبان می‌شویم باعث می‌شود در حیطه‌های متفاوت زندگی چیزهایی بیاموزیم، آن درس‌ها را بپذیریم و انکارشان نکنیم.

انسان با خیال و توهّمِ نور و روشنایی به روشن‌بینی و روشن‌فکری نمی‌رسد، بلکه باید تاریکی را شناخت و به آن آگاه و هشیار شد... آنچه به آن آگاه و هشیار نشویم سرنوشتِ ما در زندگی می‌شود؛

من آن نیستم که برایم رخ می‌دهد. من آنم که انتخاب می‌کنم.

اگر در زندگی کفهٔ ترازوی شادی و خوشبختی با کفهٔ ترازوی غم به تعادل نرسد، آنگاه واژهٔ خوشبختی بی‌معنا می‌شود.

رؤیا، دری پنهان و کوچک در عمیق‌ترین و درونی‌ترین مأوای روح است؛

تنها معنای ماهیت انسانی آن است که در تاریکی، شمعی بیفروزد؛

کودکان را اعمال و رفتارِ بزرگسالان تربیت می‌کند، نه گفته‌هایشان؛

من آن نیستم که برایم رخ می‌دهد. من آنم که انتخاب می‌کنم

۱۲. زمانی دیدمان روشن و واضح خواهد شد که به قلبمان بنگریم. آن‌که به بیرون می‌نگرد در خواب است. آن‌که به درون می‌نگرد بیدار است؛

زمانی دیدمان روشن و واضح خواهد شد که به قلبمان بنگریم. آن‌که به بیرون می‌نگرد در خواب است. آن‌که به درون می‌نگرد بیدار است؛

مادامی‌که در امواج خروشانِ زندگی در حرکت باشیم، هیچ انسانِ بی‌مشکلی را پیدا نمی‌کنیم؛ زندگی، سراسر مشکلات بی‌پایان است و هر روز می‌آموزیم که باید با مشکلات کنار بیاییم. در اینجا، منظور این نیست که به‌دنبالِ زندگیِ بی‌مشکل برویم، بلکه باید خود را آماده و مهیا کنیم تا تواناییِ مقابله با هر مشکلی را داشته باشیم. زندگیِ بدون مشکل آن زندگی‌ای است که ساکن و راکد مانده و به‌خوبی زیست نشود.

انسان‌ها همگی اصیل و منحصربه‌فرد به دنیا می‌آیند، اما به‌صورت نسخه‌هایی تکراری از دیگران می‌میرند؛

۵. آدمی برای آنکه با خودِ واقعی‌اش مواجه نشود، حاضر است بهانه‌های پوچ و نامعقولی بتراشد؛ ترس از نفس، ترس از گفته و تفکر دیگران و تأثیر اجتماعی که بر کارهای ما اثر می‌گذارد و اجازه نمی‌دهد که ما خودمان را آن‌گونه که هستیم بپذیریم. آن ترس در تمامی ابعاد زندگی ما نفوذ می‌کند.

هر چیزی که ما را از دیگران ناراحت کند ما را به شناختی از خودمان رهنمون می‌کند

خودمان را با غرور فریب می‌دهیم؛ اما زیر سطحِ هشیاری میانی، صدایی نرم‌ونازک به ما می‌گوید که عیب و خطایی وجود دارد

من آن نیستم که برایم رخ می‌دهد. من آنم که انتخاب می‌کنم.

۱۵. اگر انسانی اطرافمان نباشد تنها نمی‌شویم، بلکه اگر نتوانیم چیزهایی را که از نظرِ ما مهم جلوه می‌کنند به دیگران منتقل کنیم یا اگر نتوانیم دیدگاهی را حفظ کنیم که دیگران بی‌اعتبار می‌پندارند؛ تنهایی، لزوماً، به معنای نبود دیگران در اطرافِ ما نیست، بلکه در انزوا بودن به معنای تنهایی است.

تعصب، جبرانِ مفرطِ شک است؛ افراط‌گرایی روشی برای پوشاندن ترس و شکی است که انسان در خود دارد؛

شده باشد، نیست؛ آنچه ما سرکوب می‌کنیم و آنچه هرگز به‌عنوان بخشی از وجودمان نمی‌پذیریم بر نزدیکانِ ما اثر می‌گذارند.

کفشی که اندازهٔ پای کسی باشد پای دیگری را می‌آزارد؛ هیچ نسخهٔ جهان‌شمولی برای زندگی وجود ندارد که در تمامی حالات کارساز باشد؛ آنچه برای ما مفید است شاید برای دیگران مضر باشد؛ این مطلب در سایر ابعاد زندگی نیز صدق می‌کند.

من آن نیستم که برایم رخ می‌دهد. من آنم که انتخاب می‌کنم.

من آن نیستم که برایم رخ می‌دهد. من آنم که انتخاب می‌کنم.

آنان که از حقایق ناگوارِ روزگار هیچ نمی‌آموزند هشیاری کیهانی را مجبور می‌کنند تا آن حقایق ناگوار را آن‌قدر تکرار کند تا از آنها درس بگیرند. آنچه انکار کنیم بر ما چیره شود؛ آنچه بپذیریم ما را دگرگون سازد؛

آنچه به آن آگاه و هشیار نشویم سرنوشتِ ما در زندگی می‌شود؛

۵. آدمی برای آنکه با خودِ واقعی‌اش مواجه نشود، حاضر است بهانه‌های پوچ و نامعقولی بتراشد؛ ترس از نفس، ترس از گفته و تفکر دیگران و تأثیر اجتماعی که بر کارهای ما اثر می‌گذارد و اجازه نمی‌دهد که ما خودمان را آن‌گونه که هستیم بپذیریم. آن ترس در تمامی ابعاد زندگی ما نفوذ می‌کند.

انسانی عاقل به من نشان بده تا برایت درمانش کنم

تعصب، جبرانِ مفرطِ شک است

انسان‌ها همگی اصیل و منحصربه‌فرد به دنیا می‌آیند، اما به‌صورت نسخه‌هایی تکراری از دیگران می‌میرند؛

همه‌چیز بستگی به دیدگاه ما دارد، نه واقعیتِ چیزها؛