بریده‌هایی از کتاب جادوی چپکی؛ جلد دوم

«گربه‌های ایرانی به خاطر موهای بلندشون سختن. موهای بلند نیازمند کنترل مستمره و خب البته سخته که تمیز دربیاد.» بَ

«چیزی که همه ازش خبر دارن نیاز به اثبات نداره، نُری هورِس.»

لِیسی کلنچ گفت: «ما پنجاه تا امضا جمع کردیم. یعنی اینکه شما باید چیزی رو که ما نوشتیم انجام بدید.» مدیر شکایت‌نامه را بالا نگه داشت و گفت: «متأسفم خانم کلنچ، ولی این اصلاً همچین معنی‌ای رو نمی‌رسونه.» و شکایت‌نامه را از وسط دو نیم کرد. «این وظیفهٔ دانش‌آموزان نیست که شایستگی یا عدم شایستگی هم‌کلاسی‌هاشون رو تعیین کنن. ما اینجا توی دان‌ویدِل اعتقاد داریم که برنامهٔ جادوی وارونه برای همه یه چیز ارزشمنده و هیچ خطری بیشتر از خطرهای روزانهٔ بقیهٔ جادوها نداره.

نُری دل توی دلش نبود که ببیند در آینده چه پیش می‌آید

بَکس شنید که معلم بهشان می‌گفت: «گربه‌های ایرانی به خاطر موهای بلندشون سختن. موهای بلند نیازمند کنترل مستمره و خب البته سخته که تمیز دربیاد.» بَکس کنار چارچوب در ایستاد. دید که معلم با همان شکل انسانی‌اش از میز رفت بالا. گفت: «همه دارن نگاه می‌کنن؟» و آرام به یک گربهٔ پشمالوی ایرانی با صورتی پهن تبدیل شد. بعد برگشت و گفت: «ترکیب صورت پهن تمرین می‌خواد، و این تکلیف امشب شماست.»

به‌جایش با صدای بلند و قوی گفت: «بچه‌های کلاس جادوی وارونه هم درست مثل تو هستن لِیسی. ما هم همون تاکویی رو می‌خوریم که تو می‌خوری، همون شیرشکلاتی رو می‌نوشیم که تو می‌نوشی. ما هم دوست داریم، مشق می‌نویسیم، ورزش می‌کنیم. آره، یه‌کم سخته که تو مدرسه باشیم، می‌دونم.»

«منظورم اینه که برنامهٔ جادوی وارونه همه رو تشویق می‌کنه که تفاوت‌ها رو بفهمن و اون‌ها رو بپذیرن. وفاداری به مدرسه، یعنی وفاداری به تک‌تک اعضای اون. جادوی وارونه پابرجا می‌مونه.»