کتاب پسری که قبلا بودم!

در کمتر از یک ثانیه همه‌چیز تمام شد. تمام شدن یک زندگی همین‌قدر طول می‌کشد.

خلاصه، همه‌چی بی‌نهایت عذاب‌آوره. چیز دیگه‌ای هم می‌خواین بدونین؟

«ما هیچ‌وقت نمی‌دونیم زندگی ما رو می‌بره کجا، ایتن. خیلی از تصمیم‌های کوچک بعداً تأثیرهای بزرگی دارن.»

آه می‌کشد. «بعضی وقت‌ها ما به حس گناه یا اندوهمون می‌چسبیم، چون آخرین چیزیه که ما رو به آدمی که از دست دادیم وصل می‌کنه. دلمون نمی‌خواد رهاش کنیم، چون احساس می‌کنیم دیگه چیزی برامون باقی نمی‌مونه. ولی این خیلی خطرناکه ایتن. رها نکردن خطرناکه، چون تا زمانی که رها نکنی، نمی‌تونی به یاد آوردن رو شروع کنی. اگه خاطرات کیسی رو حفظ نکنی، اون واقعاً از بین می‌ره.»

بچه‌ها قوی‌ان، قوی‌تر از اونی هستن که بیشتر بزرگ‌ترها فکر می‌کنن

اگه هیچ‌وقت برنگردی و من برای حرف‌هایی که زدم معذرت‌خواهی نکنم، چی؟ اگه هیچ‌وقت بهت نگم چه‌قدر دوستت دارم چی؟

 و وقتی ببینمش، تا زمان رفتن دستش را در دستم نگه خواهم داشت.

درد از دست دادن او تا ابد با من هست

«تلاش برای از بین بردن امید مثل تلاش برای تمیز کردن شن از توی کیف شناست، همیشه یکی دوتا دونه تهش باقی می‌مونه.

دنیایی که من را در آن رها می‌کند بدون او جای بدتری خواهد بود.

اگه هیچ‌وقت بهت نگم چه‌قدر دوستت دارم چی؟

خاطرات، مثل خرده شیشه‌های تیز، یادم می‌آیند.

درد از دست دادن او تا ابد با من هست.

بعضی وقت‌ها خودم هم از خودم متنفر می‌شوم

چشم‌هایش شبیه شخصیت‌های کارتونی است.

کل روز راه می‌ری درباره‌ش حرف می‌زنی، انگار هر لحظه ممکنه زنگ در رو بزنه.

«تلاش برای از بین بردن امید مثل تلاش برای تمیز کردن شن از توی کیف شناست، همیشه یکی دوتا دونه تهش باقی می‌مونه.»

تلاش برای از بین بردن امید مثل تلاش برای تمیز کردن شن از توی کیف شناست، همیشه یکی دوتا دونه تهش باقی می‌مونه

«بعضی وقت‌ها ما به حس گناه یا اندوهمون می‌چسبیم، چون آخرین چیزیه که ما رو به آدمی که از دست دادیم وصل می‌کنه. دلمون نمی‌خواد رهاش کنیم، چون احساس می‌کنیم دیگه چیزی برامون باقی نمی‌مونه. ولی این خیلی خطرناکه ایتن. رها نکردن خطرناکه، چون تا زمانی که رها نکنی، نمی‌تونی به یاد آوردن رو شروع کنی. اگه خاطرات کیسی رو حفظ نکنی، اون واقعاً از بین می‌ره.»

«یه چیزهایی رو از دست دادیم که از دست دادنشون فاجعه‌ست، از اون طرف هم یه چیزهایی هستن که باید سال‌ها پیش از دستشون خلاص می‌شدیم.

چه‌قدر خنده‌دار است. هر چیزی که یک انسان معمولی را خوشحال می‌کند، بیش از هر چیز دیگری من را غمگین می‌کند.

«دوست ندارم خداحافظی کنم.» بابابزرگ آیک دست زمختش را پشتم می‌گذارد. «تا زمانی که هنوز به یادشی، هیچ‌وقت مجبور نمی‌شی واقعاً باهاش خداحافظی کنی.»

هر آدمی روش خودش را برای دوست داشتن اعضای خانواده‌اش دارد.

دوباره زل می‌زنم به جملهٔ ادی این‌جا بود و سعی می‌کنم حدس بزنم ادی حالا کجاست. دوست دارم بدانم کی اسمش را روی میز کنده. از زمانی که این جمله را نوشته خیلی گذشته و او بزرگ شده؟ صدایی توی سرم می‌گوید قرار نیست همهٔ آدم‌ها بزرگ شوند. شاید این کلمه‌هایی که روی این میز کنده شده‌اند تنها آثارِ باقی‌مانده از ادی باشند

«بعضی وقت‌ها ما به حس گناه یا اندوهمون می‌چسبیم، چون آخرین چیزیه که ما رو به آدمی که از دست دادیم وصل می‌کنه. دلمون نمی‌خواد رهاش کنیم، چون احساس می‌کنیم دیگه چیزی برامون باقی نمی‌مونه. ولی این خیلی خطرناکه ایتن. رها نکردن خطرناکه، چون تا زمانی که رها نکنی، نمی‌تونی به یاد آوردن رو شروع کنی. اگه خاطرات کیسی رو حفظ نکنی، اون واقعاً از بین می‌ره.»

«ما هیچ‌وقت نمی‌دونیم زندگی ما رو می‌بره کجا، ایتن. خیلی از تصمیم‌های کوچک بعداً تأثیرهای بزرگی دارن

شبیه درختی نحیف و مصمم است که در مقابل طوفان ایستاده باشد.

رها نکردن خطرناکه، چون تا زمانی که رها نکنی، نمی‌تونی به یاد آوردن رو شروع کنی.

«داستان‌ها ما را زنده‌تر، انسان‌تر، شجاع‌تر و مهربان‌تر می‌کنند

«یه چیزهایی رو از دست دادیم که از دست دادنشون فاجعه‌ست، از اون طرف هم یه چیزهایی هستن که باید سال‌ها پیش از دستشون خلاص می‌شدیم.»