ای روح من چرا زمینگیر شدی؟ و چرا در وجود من بیقراری میکنی؟ به خداوند امید داشته باش، زیرا من همچنان او را برای یاری و پشتیبانیاش ستایش میکنم.
و پروردگار در گوش جان من نجوا میکند: زیرا افکاری که نسبت به تو دارم از جنس آرامشاند و اهریمنی نیستند، بلکه به تو آینده و امید ببخشند.
و به ذهن خود خاطرنشان میکنم که امیدوار هستم. به خاطر رحمت اوست که از هم نمیپاشیم، زیرا رحم و شفقت او گسستنی نیست. هر روز صبح دوباره رحمتش را شامل حال ما میکند، وفاداری او بینظیر است. روح من میگوید راز و نیاز با خداوند سهم من است، بنابراین به او امید دارم!
دیگر امیدم ناامید نمیشود، زیرا عشقی آسمانی و نوری الهی قلبهایمان را پر کرده است