بریده‌هایی از کتاب ۱۰۱ راز برای دهه بیست سالگی

باید جرئت کنیم و پیش‌نویس‌های مخوفی بنویسیم.

برای برنده شدن باید خودتان را به صحنه برسانید. کسی گیتار را به دست تماشاچیانی که توی ردیف اول نشسته بودند و قسم می‌خوردند که بهتر از همه گیتار می‌زنند، نداد. ترس از خجالت کُشنده است

گلایه کردن و خلق کردن هر دو با هم مرتبط هستند. هرچه بیشتر خلق کنید، کمتر گلایه می‌کنید. هرچه بیشتر گلایه کنید، کمتر خلق می‌کنید.

داستان زندگی خودتان را وسط داستان زندگی یک نفر دیگر نچپانید.

موفقیت در دههٔ بیست‌سالگی بیشتر شبیه چیدن میز شام است تا لذت بردن از مهمانی.

خدا جدول زمانی خودش را برای زندگی دارد. شما هم جدول زمانی خودتان را برای زندگی دارید. بعضی‌وقت‌ها این دو منطبق با هم هستند

شما هدفی دارید که ارزش دنبال کردن را دارد و باید مدام از آن حرف بزنید تا یادتان نرود.

خیلی از اختراعات و نوآوری‌های بشر از همین درماندگی شروع شدند، چون آدم را مجبور می‌کند راه بهتری پیدا کند؛ البته اگر به او مجال دهید.

«به‌جای اینکه دنبال آدم مناسب بگردی، خودت اون آدم مناسب باش

آدم‌های بامزه بیشتر برایشان مهم است که کار درست را انجام دهند، نه اینکه چه کاری از نظر بقیه درست است.

اگر همیشه بخواهیم طوری که «قرار بود» زندگی کنیم، آنگاه هیچ‌وقت به معنای واقعی نمی‌توانیم زندگی کنیم.

خدا چیزهایی را به آدم می‌دهد که ظرفیتش را دارد. گاهی، وقتی چیزی را به ما نمی‌دهد، دقیقاً همان چیزی را به ما داده است که با التماس از او می‌خواستیم.

کسانی هستند که قسم می‌خورید تا آخر مسیر کنارتان می‌مانند؛ وقتی به نیمهٔ راه می‌رسید، می‌بینید که دیگر از بعضی از آنها خبری نیست.

فکر نکنم خدا از ما بخواهد با یک ظرف پاپ‌کورن به تماشای زندگی خودمان بنشینیم و بعد شاکی شویم که چرا داستان طوری که فکر می‌کردیم پیش نرفت. به‌نظرم خدا از ما می‌خواهد در نوشتن این داستان لعنتی به او کمک کنیم.

بعضی‌وقت‌ها باید برای امید بجنگید.

آرزوها در سکوت با حواس‌پرتی و خیالات واهی قتل‌عام می‌شوند.

اجازه ندهید تنهایی به انزوا تبدیل شود

ترس از خجالت خودش خجالت‌آور است.

«کلید موفقیت در دوران بیست‌سالگی این است که خودتان را با هر آدمی که می‌بینید مقایسه کنید، آن‌هم هر روز. بعد اجازه دهید از دلواپسی‌ها و ترس‌هایی که به جانتان می‌افتد، انگیزه بگیرید و سخت تلاش کنید.»

ما انرژی زیادی را صرف این می‌کنیم که ببینیم بقیه دربارهٔ ما چه فکری می‌کنند، درحالی‌که راستش را بخواهید آنها اصلاً به شما فکر هم نمی‌کنند. زمان زیادی را صرف این می‌کنیم که ظاهر زندگی‌مان جذاب و چشم‌گیر به‌نظر برسد، درحالی‌که باید وقت زیادی را برای ساختن زندگی‌مان بگذاریم.

به‌جای اینکه دنبال آدم مناسب بگردید، روی این تمرکز کنید که خودتان آدم مناسبی شوید.

وقتی حرف‌هایتان را مثل مشت توی صورت طرف مقابل می‌کوبید، دیگر کار از کار گذشته و مشتی است که کوبیده شده. با معذرت‌خواهی و حتی اگر از طرف مقابل بخواهید که تلافی کند، باز هم نمی‌توانید آسیبی را که وارد کرده‌اید جبران کنید.

موفقیت در دههٔ بیست‌سالگی بیشتر شبیه چیدن میز شام است تا لذت بردن از مهمانی.

شکست واقعی در دوران بیست‌سالگی این است که اصلاً شکستی را تجربه نکنیم.

حسی که بعد از پنجاه‌هزار لایک دارم، باید با حسی که بعد از یک لایک می‌گیرم یکی باشد. آیا روزی می‌رسد که از اسارت تأیید خلاصی یابم؟ امیدوارم.

حالا بیست سال آینده‌تان را کنار بگذارید و داستانتان را پانزده سال بعد از امروز بنویسید. سپس ده سال، پنج سال، یک سال و سه ماه بعد از امروز را بنویسید. بعد از آن، اهدافی را که باید در سه ماه بعدی به آنها برسید یادداشت کنید تا کم‌کم به‌سمت داستانی که برای زندگی‌تان تعیین کرده‌اید پیش بروید.

می‌خواهید بدانید اکثر مردم به چه چیزی بیش از همه اهمیت می‌دهند؟ خودشان. ظاهرشان، شغلشان، آینده و قضاوت‌های تحسین‌برانگیز بقیه از آنها.

وقتی انتظار دارید که همه‌چیز باشکوه پیش برود، احتمال اینکه همه‌چیز به هم بریزد وجود دارد.

شما آدم هستید، نه یک گروه سنی.

شاید واقعیت چیزی است که ما انتخابش می‌کنیم: