کتاب ۱۰۱ راز برای دهه بیست سالگی

برای برنده شدن باید خودتان را به صحنه برسانید. کسی گیتار را به دست تماشاچیانی که توی ردیف اول نشسته بودند و قسم می‌خوردند که بهتر از همه گیتار می‌زنند، نداد. ترس از خجالت کُشنده است

گلایه کردن و خلق کردن هر دو با هم مرتبط هستند. هرچه بیشتر خلق کنید، کمتر گلایه می‌کنید. هرچه بیشتر گلایه کنید، کمتر خلق می‌کنید.

باید جرئت کنیم و پیش‌نویس‌های مخوفی بنویسیم.

داستان زندگی خودتان را وسط داستان زندگی یک نفر دیگر نچپانید.

خدا جدول زمانی خودش را برای زندگی دارد. شما هم جدول زمانی خودتان را برای زندگی دارید. بعضی‌وقت‌ها این دو منطبق با هم هستند

موفقیت در دههٔ بیست‌سالگی بیشتر شبیه چیدن میز شام است تا لذت بردن از مهمانی.

شما هدفی دارید که ارزش دنبال کردن را دارد و باید مدام از آن حرف بزنید تا یادتان نرود.

«به‌جای اینکه دنبال آدم مناسب بگردی، خودت اون آدم مناسب باش

خیلی از اختراعات و نوآوری‌های بشر از همین درماندگی شروع شدند، چون آدم را مجبور می‌کند راه بهتری پیدا کند؛ البته اگر به او مجال دهید.

آدم‌های بامزه بیشتر برایشان مهم است که کار درست را انجام دهند، نه اینکه چه کاری از نظر بقیه درست است.

اگر همیشه بخواهیم طوری که «قرار بود» زندگی کنیم، آنگاه هیچ‌وقت به معنای واقعی نمی‌توانیم زندگی کنیم.

کسانی هستند که قسم می‌خورید تا آخر مسیر کنارتان می‌مانند؛ وقتی به نیمهٔ راه می‌رسید، می‌بینید که دیگر از بعضی از آنها خبری نیست.

فکر نکنم خدا از ما بخواهد با یک ظرف پاپ‌کورن به تماشای زندگی خودمان بنشینیم و بعد شاکی شویم که چرا داستان طوری که فکر می‌کردیم پیش نرفت. به‌نظرم خدا از ما می‌خواهد در نوشتن این داستان لعنتی به او کمک کنیم.

بعضی‌وقت‌ها باید برای امید بجنگید.

خدا چیزهایی را به آدم می‌دهد که ظرفیتش را دارد. گاهی، وقتی چیزی را به ما نمی‌دهد، دقیقاً همان چیزی را به ما داده است که با التماس از او می‌خواستیم.

آرزوها در سکوت با حواس‌پرتی و خیالات واهی قتل‌عام می‌شوند.

شکست واقعی در دوران بیست‌سالگی این است که اصلاً شکستی را تجربه نکنیم.

اجازه ندهید تنهایی به انزوا تبدیل شود

ترس از خجالت خودش خجالت‌آور است.

«کلید موفقیت در دوران بیست‌سالگی این است که خودتان را با هر آدمی که می‌بینید مقایسه کنید، آن‌هم هر روز. بعد اجازه دهید از دلواپسی‌ها و ترس‌هایی که به جانتان می‌افتد، انگیزه بگیرید و سخت تلاش کنید.»

شما آدم هستید، نه یک گروه سنی.

ما انرژی زیادی را صرف این می‌کنیم که ببینیم بقیه دربارهٔ ما چه فکری می‌کنند، درحالی‌که راستش را بخواهید آنها اصلاً به شما فکر هم نمی‌کنند. زمان زیادی را صرف این می‌کنیم که ظاهر زندگی‌مان جذاب و چشم‌گیر به‌نظر برسد، درحالی‌که باید وقت زیادی را برای ساختن زندگی‌مان بگذاریم.

عشق کور است. تا وقتی چند چشم اضافی برای خودتان دست‌وپا نکرده‌اید، رابطه‌تان را پیش نبرید.

می‌خواهید بدانید اکثر مردم به چه چیزی بیش از همه اهمیت می‌دهند؟ خودشان. ظاهرشان، شغلشان، آینده و قضاوت‌های تحسین‌برانگیز بقیه از آنها.

بزرگ‌ترین سؤالی که هر روز در سرم مرور می‌کردم این بود که آیا زندگیِ من واقعاً شبیه همان چیزی است که می‌گویم یا باور دارم؟

وقتی انتظار دارید که همه‌چیز باشکوه پیش برود، احتمال اینکه همه‌چیز به هم بریزد وجود دارد.

به‌جای اینکه دنبال آدم مناسب بگردید، روی این تمرکز کنید که خودتان آدم مناسبی شوید.

وقتی حرف‌هایتان را مثل مشت توی صورت طرف مقابل می‌کوبید، دیگر کار از کار گذشته و مشتی است که کوبیده شده. با معذرت‌خواهی و حتی اگر از طرف مقابل بخواهید که تلافی کند، باز هم نمی‌توانید آسیبی را که وارد کرده‌اید جبران کنید.

موفقیت در دههٔ بیست‌سالگی بیشتر شبیه چیدن میز شام است تا لذت بردن از مهمانی.

ماندن در یک رابطهٔ بد شبیه این است که قلبتان را ساعت‌های طولانی زیر آفتاب بگذارید و وقتی‌که سوخت، تازه غافلگیر هم بشوید.