کتاب لبخند مهتاب

همهٔ ما روزی کسی مثل خودمان را در شرایط یکسان ملاقات می‌کنیم.

«ما یه مبارزه رو از دست دادیم، ولی هنوز جنگ رو نباختیم.»

اول اینکه مراقب مردها و عطششان برای قدرت باشید. دوم اینکه هنگام سختی‌های زندگی لبخند بزنید ـ به قول مردم روستا لبخند زدن هزینه‌ای ندارد و سوم اینکه با اشتیاق زندگی کنید و هرگز در جست‌وجوی پناه بردن به ناامیدی نباشید.

چرا انسان تلاش می‌کند دنیا را تغییر دهد، وقتی قادر نیست خودش را تغییر دهد؟

بر این باورم که بشریت از همان ابتدا در یک تناقض خلق شده است و هیچ منطقی برایش وجود ندارد.

آیا می‌فهمید که زندگی کوتاه‌تر از آن است که احساساتمان را به گور ببریم؟

فکروخیال کردن ویروسی تلقی می‌شد که باید ریشه‌کنش کرد. یک بلای مخرب، یک رسوایی، یک ننگِ خانوادگی. فکر نکن، فقط کار کن،

«هرگز اون لبخند درخشانت رو از دست نده.»

در زندگی چیزی به نام شانس وجود ندارد، مگر خود زندگی.

بدبختی منبع قطعی حسادت است.

جوانی مزایای خودش را دارد و زمان صبورانه و بی‌آنکه ما متوجه شویم، تباهش می‌کند.

حرف‌های خاص گاهی آیندهٔ ما را می‌سازند و اثرشان مثل خالکوبی همیشه ماندگار است.

تا زمانی که یک رؤیا فقط رؤیاست، انسان نمی‌تواند چیزی را که آن رؤیا از او می‌گیرد به‌درستی درک کند

یکی از واقعیت‌های تلخ زندگی این است که همه‌چیز، شاید به‌جز زمان و جهان، آغازی دارد و پایانی.

هیچ چیز خوشایندی آن بیرون منتظرم نبود و اگر هم بود، باید جان می‌کندم تا به دستش بیاورم.

هنگام سختی‌های زندگی لبخند بزنید

ماه از کودکی همدمم بود و احترام زیادی برایش قائل بودم، در حد پرستش، مانند نگاه اینکاها به خورشید. برخلاف خورشیدِ مغرور، متکبر، سوزان و درخشان با هزاران شعله، ماه را آرام‌تر، متواضع‌تر و آرامش‌بخش‌تر یافته بودم. ماه نیازی ندارد به اندازهٔ خورشید درخشان باشد، او نیازی به خودستا بودن ندارد. شب‌ها، وقتی همهٔ دنیا در خواب‌اند، به‌آرامی در سراسر آسمان حرکت می‌کند، بی‌هیچ خودنمایی و شهرتی؛ دوستی برای شب‌بیداران. آدم می‌تواند بی‌آنکه آسیبی به چشم‌هایش برساند به آن نگاه کند، برعکس خورشید که اگر سعی کنی رازش را بفهمی، شبکیهٔ چشم‌هایت را می‌سوزاند.

لبخند زدن هزینه‌ای ندارد

مادرم یکی از آن زن‌هایی بود که می‌بخشید بی‌آنکه انتظار جبران داشته باشد.

زندگی چرخ‌وفلک بزرگی است که ما را به بالاترین نقطه‌اش می‌برد تا چشم‌انداز وسیع را ببینیم و بعد دوباره به پایین برمی‌گرداند تا قدر فرصتی را که داشتیم بدانیم

جنگ تأثیری ابدی روی کسانی که آن را در نزدیکی خود لمس کرده‌اند، می‌گذارد. در سال‌های بعد از آن، صدای بسته شدن در یا انفجار آتش‌بازی باعث می‌شد عصبی شوم و آن لحظاتی را به یاد بیاورم که در زیرزمین خانه قوز کرده بودیم و منتظر مرگ بودیم.

بعضی از آدم‌ها مثل باد مدام تغییر می‌کنند و رفتارشان را برای رسیدن به منافع خود تغییر می‌دهند.

هیچ چیز خوشایندی آن بیرون منتظرم نبود و اگر هم بود، باید جان می‌کندم تا به دستش بیاورم.

جنگ تأثیری ابدی روی کسانی که آن را در نزدیکی خود لمس کرده‌اند، می‌گذارد.

تا زمانی که یک رؤیا فقط رؤیاست، انسان نمی‌تواند چیزی را که آن رؤیا از او می‌گیرد به‌درستی درک کند.

فکر کردم چقدر عجیب است که انسان‌ها تا این حد انعطاف‌پذیر هستند! گویی اطمینان و اصرار یک نفر می‌تواند شک مردم را از بین ببرد، آنها را غرق انرژی کند و تردیدشان را نابود کند.

تا زمانی که یک رؤیا فقط رؤیاست، انسان نمی‌تواند چیزی را که آن رؤیا از او می‌گیرد به‌درستی درک کند.

تجربه به انسان می‌آموزد قدر چیزهایی را که دارد بداند

جنگ چیزی جز تصویر خونین یک روح دردمند نیست که مدام تازیانه می‌خورد، چون وقتی همه‌چیز اشتباه پیش می‌رود، متنفر بودن راحت‌تر از دوست داشتن و برداشتن اسلحه آسان‌تر از باز کردن آغوش است.

انسان موجود دیوانه‌ای است.