کتاب چشم های سبز هی هو ها ما

انتظار نداشتم بفهمد. مگر تا حالا من را فهمیده بود؟!

لرزی از تنم گذشت. زیرلب گفتم: «قبر...» دورتادور را نگاه کردم. ناامید اضافه کردم: «اما هیچی این‌جا نیست!» با لب‌هایی آویزان گفت: «آره، یه قبر خالی!»

گفت: «قاصدک بود. اونم این‌وقتِ‌سال! آرزو کردم زندگی‌ت پر از بی بشه؛ بی‌دُم. بی‌نگرانی. بیکابوس. فوتش کردم بره آرزوم‌و برآورده کنه.»

ولو شدم رو صندلی ایستگاه. آمبولانسی آژیرکشان رد شد. کاش نعش من توش بود.

بعد از دو روز سخت و پر اضطراب، پر از حس‌های گند عجیب بودم. غصه رسیده بود به حلقم. هر آن می‌خواست از چشم‌هام بریزد پایین.

پریدم و شانه‌های پرویز را فشار دادم به دیوار. فریاد کشیدم: «تهمت می‌زنین، جاسوسی می‌کنین، مسخره می‌کنین، تعقیبم می‌کنین، چه مَرگتونه لعنتی‌ها؟»

نابود شدم. نابود. دست‌وپام مثل چی می‌لرزید. ولو شدم کنار کوچه. روده‌هام آمده بودند تو حلقم. حالم به‌هم خورد. زمان متوقف شده بود و من ذره‌ذره محو شدنم را می‌دیدم.

«بهش احترام می‌ذارم چون تسلیم نمی‌شه. حتی اگه بخوای زیر پا لِهش کنی تا لحظهٔ آخرِ زندگی‌ش دنبال راه نجاته.» کفشدوزک را گذاشت زمین.

«تا وقتی برات چرکِ چروکی و لعنتی هستن، یعنی هنوز قبول نکردی بهشون کمک کنی. کارِت رو باور نداری. وقتی باورش نداری از پسش برنمی‌آی.»

خوشحال شدم که آمد. دلم می‌خواست بماند. دلم می‌خواست حال بابا خوب شود. دلم می‌خواست یک خانواده باشیم.