بریده‌هایی از کتاب مولکول‌ها؛ علایم حیات

قرن بیست‌ویکم را با این احساسِ همگانی شروع کرده‌ایم که «شیمیایی» و «مصنوعی» بد است و «طبیعی» خوب.

مولکول‌ها کوچک‌ترین واحد معنادار در شیمی هستند. با مولکول‌ها می‌شود داستان‌های جهانِ زیرمیکروسکوپ را بازگفت، اما با اتم‌ها نمی‌شود. مولکول واژه است؛ اتم الفباست.

چه قدر خوب خواهد شد روزی که مردم بفهمند شیمیدان‌ها بر سر ممنوعیت یا محدودیت فلان فرآورده با یکدیگر به‌شدت بحث می‌کنند، یا این که بعضی از شیمیدان‌ها در تأسیسات نظامی کار می‌کنند، در حالی که بعضی دیگر به جبهه بیرون این دروازه‌ها می‌پیوندند. شاید آن وقت علم را رفته‌رفته یک فعالیت بشری قلمداد کنیم.

جدول تناوبی از زیباترین و پرمحتواترین کشفیات قرن نوزدهم است، اما تا پیش از آن که فیزیکدان‌ها در قرن بیستم مکانیک کوانتومی را ابداع کنند، یک رمزِ اسرارآمیز محسوب می‌شد، نوعی ورقه تقلب که مثل یک یادداشتِ عملی به کار می‌رفت و نشان می‌داد که عناصر در خانواده‌هایی جای می‌گیرند که اعضایشان تمایلات مشابه دارند.