کتاب اجازه هست بگویم که دوستت دارم؟

سفر نان برادرم! سفر نان عوض نخواهد شد ‌ اگر عوض شود، آسان عوض نخواهد شد زمین سرد به یاد بهار می‌کشد آه ولی چه سود؟ زمستان عوض نخواهد شد هر آنکه آمد و رفت آسمانمان را برد

چرا که شیوهٔ طوفان عوض نخواهد شد صد آفتاب برآرد اگر صدا از کوه سکوت سرد بیابان عوض نخواهد شد مگر به یُمن قدم‌های روشن آن مرد وگرنه بهت خیابان عوض نخواهد شد

زمانه‌ای‌ست که هر کس دچار درد خود است کسی برای تو از جان و دل دعا نکند

خدا مرا به فراق تو مبتلا نکند من و ندیدن روی تو؟ نه! خدا نکند زمانه‌ای‌ست که هر کس دچار درد خود است کسی برای تو از جان و دل دعا نکند همه امیر خودند و همه اسیر خودند کسی نگاه به سمت من و شما نکند عذاب بیشتر از اینکه کشته‌مردهٔ تو طبیب باشد و درد تو را دوا نکند؟ بگو به آنکه دم از عشق می‌زند شب و روز وفا نخواسته بودم، فقط جفا نکند من از عبور تبر از درخت فهمیدم که زندگی به کسی تا ابد وفا نکند

همه امیر خودند و همه اسیر خودند کسی نگاه به سمت من و شما نکند

من از عبور تبر از درخت فهمیدم که زندگی به کسی تا ابد وفا نکند

بگو به آنکه دم از عشق می‌زند شب و روز وفا نخواسته بودم، فقط جفا نکند

از همه دلگیر، از دست دل خود خسته‌ام حال خندیدن ندارم، گریه می‌خواهی بیا

دلم اگرچه شکسته، اگرچه بیمار است ولی به عشق تو چون هست مبتلا، خوب است مریض عشق تو هرگز شفا نمی‌خواهد چرا که درد از این دست، بی‌دوا خوب است مگو که درد و بلایت به جان من بخورد به راه عشق اگر درد، اگر بلا خوب است خوشم به خنده و اخم و گلایه‌ات، زیرا هر آنچه می‌رسد از جانب شما خوب است

عصر عاشوا کنار خیمه‌های سوخته ذوالجناحی ماند با یال رهای سوخته کاروان می‌رفت و می‌بلعید دشت دیرسال کودکان تشنه را با دست و پای سوخته در کجا دیدید یا خواندید روی نیزه‌ای آسمان قرآن بخواند با صدای سوخته؟ قطره‌قطره شرم شد آب فرات از دیدنِ رقص خون‌آلود شمشیر و هوای سوخته چارده قرن آسمان بارید و می‌بارد هنوز چشم زینب را به خاک کربلای سوخته ابرها بارانی و شاید خدا هم گریه کرد عصر عاشورا کنار خیمه‌های سوخته