بریده‌هایی از کتاب او؛ یک زن

ایران می‌مونیم، مگه نه؟ گفت: البته... خاک‌مونه! کجا بریم؟! هر جا بریم؛ ریشه‌هامون رو توی هواپیما راه نمی‌دن! ما هم که بی‌ریشه نمی‌ریم.

کاش من و تو دو تا کشاورز بودیم با یه تیکه زمین که هیچی از دنیا نمی‌دونستیم!

خشم که همگانی بشه دامن همه رو می‌گیره؛ بی‌گناها اول از همه قربانی می‌شن

خیلی طول می‌کشه تا بفهمی صبر متوکل با ترس فرق داره! شکیبایی، بزدلی نیست! پر از تحمل و تفکر و شاید عمله... دست خدا از آستین بشر! ...اما زمان می‌خواد... و ایمان!