کتاب موکب رنگی‌پنگی

هیچ‌وقت دلم نخواست ارتباط نادرستی با پسری داشته باشم؛ چون عقیده‌ام این بود که اگر قرار است با مردی ارتباط داشته باشم فقط باید با او ازدواج کنم. فقط اوست که می‌توانم راحت کنارش باشم و با محبت باهاش صحبت کنم. فقط یک نفر را می‌خواهم نه چند نفر.

من همیشه این جملهٔ پیامبر را می‌شنیدم اما نمی‌فهمیدم یعنی چه: در قلب مؤمن حرارتی از امام حسین علیه‌السلام هست که هیچ وقت سرد نمی‌شود، یک چیزی نزدیک به این مضمون؛ یعنی الآن هم نمی‌فهمم اما خدا یک‌ذره‌اش را این روزها نشانم داد.

حاج عبدالامیر جمله‌ای گفت که به نظرم خیلی جالب بود. ای‌کاش توی ایران یا بین بقیهٔ خدام هم چنین نگاهی وجود داشت. گفت من از آن روزی می‌ترسم که بمیرم و سر پل صراط، امام حسین علیه‌السلام جلوی من را بگیرد و بگوید چرا آن‌ها آمدند و می‌خواستند به من کمک کنند؛ اما تو نگذاشتی.

«گر عشق حرم باشد، سهل است بیابان‌ها...»

پیاده‌روی اربعین بزرگ‌ترین تجمع جهانی است و این عبارت «جهانی» واژهٔ واقعاً کمی نیست. این تجمع جهانی هم دست ما نیست؛ یعنی اینکه بگویم من دارم می‌روم که این اتفاق می‌افتد یا ما داریم مدیریتش می‌کنیم؛ همه می‌دانیم که این‌طور نیست. خودشان دارند این کار را انجام می‌دهند و اداره‌اش می‌کنند. ما هم به عنوان سیاهی‌لشکر می‌رویم. می‌رویم قلب‌هایمان را به هم نزدیک کنیم. اینجا آن اتحاد اگر شکل نگیرد خیلی باید تأسف بخوریم. ببینید من بارها و بارها دعوای بین ایرانی‌ها را دیده‌ام، دعوای بین عراقی‌ها و ایرانی‌ها را دیده‌ام. این‌ها در درازمدت می‌تواند آسیب‌زا باشد.

این شد که من بعد از این سفر با قبلش فرق کردم. اصلاً نوع نگاه من به حوزهٔ فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی تفاوت پیدا کرد. مثل توجهی که از این سفر به بعد به ظهور پیدا کردم. تا قبل از این کار فرهنگی می‌کردیم ولی توجهی به این نداشتیم که باید آمادهٔ سربازی دورهٔ ظهور شویم. دعای کمیل می‌خواندیم و اردو برگزار می‌کردیم برای نتایج اخلاقی‌اش، برای نتایج اجتماعی‌اش؛ اما این سفر بهم نشان داد هرکاری می‌خواهیم بکنیم باید نسبتش را با انتظار و ظهور پیدا کنیم. از بعد اربعین انگار همه چیز را می‌توانی در مدار امام زمان (عج) ببینی.

من آن موقع ساق دست نمی‌پوشیدم و یک وقت‌هایی دستم از توی لباس بیرون می‌آمد. برایم اهمیتی نداشت. بعد خواب دیدم که دست‌هایم سوخته. این خواب شاید الآن عادی باشد؛ ولی برای من آن موقع خیلی تکان‌دهنده بود. این شد که این گناه را ترک کردم.

هیچ وقت فکرش را هم نمی‌کردیم روزی بیاید که بتوانیم خادم حرم امام حسین علیه‌السلام شویم.

وقتی ازدواج کردم، چون همسرم باایمان است، می‌فهمم به‌خاطر خدا یک رفتارهایی را با من نمی‌کند یا یک اذیت‌هایی را ندارد. فقط به‌خاطر خداست. فقط به‌خاطر این است که ایمان و اخلاق دارد. بعد از این قضیه فهمیدم وقتی که روضهٔ امام حسین علیه‌السلام را گوش می‌دهم و از دردها و داغ‌های امام می‌گویند، جنس آن دردها و داغ‌ها با دردها و داغ‌های ما متفاوت است؛ چون محبت امام با محبت ما متفاوت است؛ چون محبتی که امام به بچه‌هایشان داشته‌اند خیلی بالاتر از محبت امثال من به بچه‌هایم است. پس ایشان خیلی بیشتر اذیت شده و داغش خیلی بزرگ بوده.

درست است عشق به امام حسین علیه‌السلام از طریق خانواده به بچه‌ها منتقل می‌شود؛ ولی چیزی که وجود دارد این است که هنر می‌تواند این ارتباط را زیبا کند؛ یعنی آن‌قدر زیبا جلوه‌اش بدهد که آن آدم تا پایان عمر لحظات شیرینی را که با امام حسین علیه‌السلام سپری کرده، فراموش نکند.

حاج عبدالامیر جمله‌ای گفت که به نظرم خیلی جالب بود. ای‌کاش توی ایران یا بین بقیهٔ خدام هم چنین نگاهی وجود داشت. گفت من از آن روزی می‌ترسم که بمیرم و سر پل صراط، امام حسین علیه‌السلام جلوی من را بگیرد و بگوید چرا آن‌ها آمدند و می‌خواستند به من کمک کنند؛ اما تو نگذاشتی.

در ترکیه تقریباً دو میلیون شیعه زندگی می‌کند. علوی‌ها اما بیست‌وپنج میلیون نفرند. علوی‌ها دوازده امامی هستند ولی تفاوت‌های زیادی با شیعیان دارند: نماز نمی‌خوانند، در ماه رمضان روزه نمی‌گیرند ولی در هر ماه یک روز روزه می‌گیرند، تمایلات کمونیستی هم دارند ولی بالاخره دوازده‌امامی هستند. علوی‌ها می‌آیند هالکالی. مراسمشان با ما فرق می‌کند. تار می‌زنند و روضه می‌خوانند ولی به‌هرحال همه‌مان به اسم امام حسین علیه‌السلام یک جا جمع می‌شویم.

جای کار فرهنگی در پیاده‌روی اربعین خالی است.

دلم خادمی می‌خواست. زیارت عادی به دلم نمی‌چسبید. نه که زیارت چیز کمی باشد.

توی این هشت کیلومتر که تا حرم پیاده می‌رفتیم من اصلاً خسته نمی‌شدم. همه‌اش توی فکر این چیزها بودم. می‌گفتم ای امام حسین علیه‌السلام ازت خواهش می‌کنم من را به‌خاطر همهٔ آن سال‌هایی که بدون تو و بدون عشق تو سر کردم ببخش. من چقدر از تو غافل بودم. چقدر پشیمانم برای سال‌هایی که برای تو اشک نریختم. می‌گفتم خدایا من چقدر فرصت‌های عمرم را از دست دادم. می‌گفتم خدایا نباید این را حساب بکنی ازم؛ باید دوباره آن عمری که از دستم رفته را بهم برگردانی.

حاج‌آقا پناهیان همیشه تأکید می‌کردند که همهٔ هیئت‌های بزرگ تهران هیئت‌های خوبی بوده‌اند؛ ولی الآن درگیر یک سری آفت شده‌اند. نخوت و خودبزرگ‌بینی یکی از دام‌های شیطان برای امثال ماست که توی خیلی از گناهان دیگر مراقبت می‌کنیم. مواظب باشید؛ شیطان از راه‌های مختلف نفوذ می‌کند برای اینکه اجر کارتان را کم کند؛ اما متأسفانه به این آفت دچار شدیم و به‌مرور فیلترهایی گذاشتیم که افراد را دسته‌بندی می‌کند و مسیر را برای بعضی از افراد آن‌قدر تنگ می‌کند که نتوانند برای خدمت به امام حسین علیه‌السلام از آن عبور کنند.

یعنی ما با معرفت حسینی به معرفت مهدوی برسیم الگوی ما کسی مثل حضرت ابوالفضل علیه‌السلام است. ایشان با اینکه خودشان شخصیت بزرگی داشتند، هیچ نظر و عقیده‌ای در پیشگاه ولایت نداشتند و تابع محض ولایت بودند.

از دیرباز و در میان همهٔ اقوام و ملل، پیاده‌رفتن مسافر به سمت مقصد نشانه‌ای است از شوق و اشتیاق، خضوع و خشوع و عزم و اراده

امام صادق علیه‌السلام می‌فرمایند: «کسی که به قصد زیارت امام حسین علیه‌السلام از منزلش خارج شود، اگر پیاده باشد خداوند بابت هر قدمش یک حسنه می‌نویسد و یک گناه از او محو می‌کند. وقتی به حرم می‌رسد، خداوند او را جزء صالحان برگزیده می‌نویسد. وقتی مناسکش تمام می‌شود، خداوند نام او را جزء فائزان و رستگاران می‌نویسد. وقتی می‌خواهد بازگردد، فرشتهٔ الهی در مقابلش قرار می‌گیرد و می‌گوید که رسول خدا صل‌الله‌علیه‌وآله به شما سلام می‌رساند و مژده می‌دهد عملت را از سر بگیر که تمام گناهان گذشته‌ات بخشیده شده است.»

زیارت اربعین، نه فقط یک آیین مذهبی، که یک سلوک عرفانی است.