کتاب دیوان شهریار

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران رفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگران ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی تو بمان و دگران وای به حال دگران

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی هر کس آزار من زار پسندید ولی نپسندید دل زار من آزار کسی

جز در صفای اشک دلم وا نمی شود

بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب که علم کند به عالم شهدای کربلا را

این همه درس بخوانیم و ندانیم که چه

من عاشق تو هستم این گفتگو ندارد

منم که جورو جفا دیدم و وفا کردم توئی که مهر و وفا دیدی و جفا کردی

روزی وفا کنی که نیاید به کار من

کس نیست در این گوشه فراموشتر از من

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا

خنده بیگانگان دیدم نگفتم درد دل آشنایا با تو گویم گریه دارد حال من

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم روزی سراغ وقت من آئی که نیستم

از عشق من به هر سو در شهر گفتگویی است من عاشق تو هستم این گفتگو ندارد

یادش بخیر گرچه دلم نیست شاد از او

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را

صفائی بود دیشب با خیالت خلوت ما را ولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

کنجی است ما را فارغ از شور و شر دنیا

کجاست مرگ که ما را ز زندگی برهاند

کس نیست در این گوشه فراموشتر از من وز گوشه نشینان توخاموشتر از من

به خدا کافر اگر بود به رحم آمده بود زآن همه ناله که من پیش تو کافر کردم

چشم از او جلوه از او ما چه حریفیم ای دل

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی

مرو ای مرد که این طایفه نامردانند

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

عهد و پیمان تو با ما و وفا با دگران ساده‌دل من که قسم های تو باور کردم

درس این زندگی از بهر ندانستن ماست این همه درس بخوانیم و ندانیم که چه

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

بی تو نفس کشیدنم عمر تباه کردنست