کتاب مرزبان؛ زندگی‌نامه‌ی سپهبد شهید قرنی

قرنی علاوه بر نظامی‌بودن یک شخصیت پیچیده اطلاعاتی نیز بوده است. اطلاعاتی‌بودن وی جای تعجب ندارد زیرا قرنی در سال ۱۳۳۴ ریاست ادارهٔ دوم ستاد ارتش یعنی بزرگ‌ترین و مهم‌ترین سازمان اطلاعات نظامی ایران را برعهده داشته است، زمانی که رئیس اداره دوم ستاد ارتش قطعاً از رئیس اطلاعات شهربانی مؤثرتر و مهم‌تر بوده است. این در حالی بود که هنوز ساواک (سازمان امنیت و اطلاعات کشور) تأسیس نشده است.

اگر شهید قرنی زنده می‌ماند، سرنوشت جنگ ایران و عراق به شکل دیگری رقم می‌خورد، زیرا ایشان به نسبت دیگران سرمایهٔ فکری و اجتماعی بیشتری در مسیر دفاع از انقلاب داشت. به نظر من شهادت شهید قرنی در اوایل انقلاب همان قدر به امنیت ملی و نظامی کشور صدمه زد که شهادت شهید مطهری از بعد فکری و عقیدتی و شهادت شهید بهشتی از لحاظ تشکیلاتی و ساختاری نظام.

باید به این نکته توجه داشت در زمانی که قرنی ساده و معمولی گذران عمر می‌کرد، در رژیم پهلوی شرایط رشوه‌گرفتن از طریق ناحق‌کردن حق و حق جلوه‌دادن ناحق برای افرادی که در پست و مقام قرنی بودند فراهم بود، ولی سید محمدولی در خانواده‌ای بزرگ شده بود که آخرت را به متاع اندک دنیا نمی‌فروخت.

در این جلسه که همه ایستاده بودیم قرنی صحبت مختصری کردند و گفتند یک سؤال از شما دارم هر چه هست واقعیت را بگویید. اول از جناب سرهنگ فروزان پرسید نماز می‌خوانید گفت بله و این سؤال را از همه کرد نفر دوم گفت: بله. سومی گفت: گاه‌گاهی می‌خوانم هر وقت که حالش را داشته باشم نماز می‌خوانم. گفت: آفرین که راست گفتی، چهارمی گفت: نماز نمی‌خوانم. شهید قرنی نگاهی به جناب سرهنگ فروزان کرد، ایشان گفت این شخص عضو کمیته نیست مراجعه‌کننده است. به‌هرحال وقتی‌که خیالش راحت شد که منصوب‌شدگان از سوی شورای انقلاب نمازخوان هستند احساس آرامش کرد و همکاری ما را پذیرفت

دوستان قرنی چون در آن زمان عقاید و نظریات قرنی با سایر سیاستگذاران همسو نبود و همچنین در بین مقامات عالی‌رتبهٔ نظامی و امنیتی رقابت شدیدی وجود داشت، احتمال حمایت مقامات عالی‌رتبه از فعالیت‌های سیاسی او تقریباً محال بود. مع‌ذالک مدتی نکشید که دشمنی و توطئه‌های بختیار، علوی‌مقدم و کیا علیه قرنی شروع شد. با این حال قرنی در میان برخی از مقامات نظامی و امنیتی، چون ژنرال غلامرضا یاوری، ژنرال اسماعیل ریاحی، ژنرال فریدون کوششی و ژنرال حسن علوی کیا، معاون ساواک (سازمان اطلاعات و امنیت کشور)، دوستان و هواخواهانی داشت که از او طرفداری می‌کردند و نسبت به او وفادار بودند؛ مثلاً علوی کیا از افسران وفادار و مورد اعتماد شاه بود و اکثر نظرات او با محمدولی