کتاب مدرسه‌ی جاسوسی؛ جلد چهارم

اریکا گفت: «اگه اسکی بلد نیستی و نمی‌تونی بمب خنثی کنی، پس برای چی همراهمون اومدی؟» الکساندر گفت: «برای روحیه‌دادن.»

و بعد درکمال‌تعجب گفت: «دلم برات تنگ می‌شه.»

چیزهایی که تو ذهن یه دختر نوجوون می‌گذره پیچیده‌ترین چیزیه که تا حالا باهاش مواجه شده‌م. این رو منی می‌گم که بلدم بمب هسته‌ای خنثی کنم.

وارد دست‌شویی شدم. چیدمان دست‌شویی‌اش از کل خانهٔ ما بهتر بود.

«فرارکردن با توانایی دفاع از خود خیلی فرق داره.»

ولی زمان‌سنج هم از کار نیفتاد. تیک‌تاکش ادامه داشت. هشت ثانیه. هفت ثانیه. شش. درمانده و مستأصل به اریکا نگاه کردم. فکر دیگری به ذهنم نمی‌رسید. او هم با همین حس به من خیره شده بود. و بعد درکمال‌تعجب گفت: «دلم برات تنگ می‌شه.»

و بعد با مهربانی به من لبخند زد.

توانایی اسکی‌کردن گاهی اوقات به این بستگی داشت که باور کنی می‌توانی از پسش بربیایی.

مایک شانه بالا انداخت. «من بدتر از این‌ها رو هم داشته‌م. یه بار که برف سنگینی اومده بود، موقع پریدن اشتباه کردم و تا زانو توی برف فرو رفتم.» اریکا گفت: «اینکه زیاد بد نیست.» مایک توضیح داد: «خب، با کله فرود اومده بودم.»

چیپ تهدیدش کرد: «ساکت باش، وارن، وگرنه دفعهٔ بعد که شلوارکم رو بندازم رو سرت، اونی رو می‌ندازم که دو سه روز تنم بوده.» وارن از شدت ترس عقب رفت

«وقتی جسیکا الان ازت خوشش نمیاد، چه دلیلی داره بعدِ دیدنِ علاقهٔ من ازت خوشش بیاد؟» «چون قبلاً از من خوشش می‌اومد. ولی بعدش از مایک خوشش اومد. ولی مایک به جای اون از تو خوشش میاد. واسه همین جسیکا از تو خوشش نمیاد. حالا اگه فکر کنه تو از من خوشت میاد، یه کاری می‌کنه من دوباره ازش خوشم بیاد تا از تو به‌خاطر اینکه مایک بهت علاقه‌مند شده، انتقام بگیره.» اریکا که گیج شده بود سرش را تکان داد. «چیزهایی که تو ذهن یه دختر نوجوون می‌گذره پیچیده‌ترین چیزیه که تا حالا باهاش مواجه شده‌م. این رو منی می‌گم که بلدم بمب هسته‌ای خنثی کنم.» گفتم: «تو خودت هم یه دختر نوجوونی ها.» «این‌طور می‌گن.

هر جور که فکر کنید زمین خوردم: لیز خوردم، سُر خوردم،‌ لغزیدم، تلوتلو خوردم، کله‌معلق زدم، ولو شدم، به پشت روی زمین پهن شدم، غلت زدم و درازبه‌دراز افتادم. چند بار بفهمی‌نفهمی زمین خوردم و روی نشمینگاهم فرود آمدم و چند بار حسابی تا پایین سراشیبی کله‌معلق زدم و تجهیزات اسکی‌ام این‌طرف و آن‌طرف پرت شد.

«معرفی یعنی برقراری اولین ارتباط با هدف. خودشیرینی یعنی اینکه طرف رو مشتاق آشنایی با خودت بکنی. بازجویی یعنی غیرمستقیم مجبورشون کنی چیزهایی رو که می‌خوای بدونی، بهت بگن. انحراف هم یعنی متقاعدشون کنی هیچ بازجویی‌ای صورت نگرفته.»

«هی! از ملاقاتت خوش‌وقتم! مورِی خیلی چیزها درباره‌ت برام تعریف کرده.» گفتم: «من هم از ملاقاتت خوش‌وقتم.» نه به این علت که از ملاقاتش خوش‌وقت بودم، واکنشم ناخودآگاه بود. زویی با ناراحتی نگاهم کرد. «بن، اون جزو آدم‌بدهاست ها.» عذرخواهی کردم: «ببخشید، فقط خواستم مؤدب باشم.» مورِی، که داشت حقیقتاً از این لحظه لذت می‌برد، به بقیه خندید. «بی‌خیال، زویی. فقط چون دشمنی‌م به این مفهوم نیست که باید بی‌ادبی کنیم. خوشحالم که می‌بینم فعال شدهٔ. خیلی براش زحمت کشیدی. و موش‌خرما وقتی شنیدم سیا توی شهره، حدس زدم تو هم اینجا باشی، چون عاشق طبیعت بکری؛ ولی وارن، انتظار تو رو نداشتم. واقعاً فکر می‌کردم تا حالا تو رو از مدرسهٔ جاسوسی انداخته‌ن بیرون.» وارن پرسید: «خیارشور نداری؟ واقعاً هوس خیارشور کرده‌م.»

اریکا پرسید: «چرا می‌خندی؟» گفتم: «فقط از زنده‌بودن خوشحالم.» اریکا نگاهی جدی به من انداخت، انگار حرفم را باور نکرده بود. «حق نداری به هیچ‌کس بگی چی بهت گفتم. اگه بگی، پیدات می‌کنم...» جمله‌اش را تمام کردم. «و من رو می‌کُشی. خودم بلدم.»

و بعد درکمال‌تعجب گفت: «دلم برات تنگ می‌شه.»

ولی هر بار که زمین خوردم، بلند شدم.

سایرس با بدخلقی به او نگاه کرد. «کجا می‌خوای درستش کنی؟» الکساندر پیشنهاد داد: «تو شومینهٔ لابی.» سایرس به او گفت: «آتش لابی مصنوعیه. پسر، مهارت‌های تشخیصت به درد لای جرز دیوار هم نمی‌خوره.»

زویی جواب داد: «می‌خوام باهات حرف‌های دخترونه بزنم.» «حرف‌های دخترونه دیگه چیه؟» «خب، همون چیزی که از اسمش معلومه. ما دختریم و درمورد چیزهای جالب حرف می‌زنیم.» «مثل تهدیدات احتمالی برای امنیت ملی؟» «اوم، نه. دربارهٔ آدم‌ها.» «چه دلیلی داره بخوام همچین کاری بکنم؟» «چون خوش می‌گذره.» اریکا گفت: «به نظرم خوش نمی‌گذره. بیشتر شبیه بازجوییه.»

«مختصات اسکی‌بازها و هلی‌کوپتر دقیقاً یکیه.» «دقیقاً. حق با تو بود. لئو شَنگ اون روز به اسکی با هلی‌کوپتر نرفته. اصلاً از هلی‌کوپتر پیاده نشده. ازش برای یه کار دیگه استفاده کرده. احتمالاً برای شناسایی.» «با اینکه خلبان اپیک هدایتش رو برعهده داشته؟» «البته. شاید شَنگ به خلبان رشوه داده تا کاری رو که می‌خواد بکنه. شاید هم خلبان نمی‌دونسته چی به چیه. شاید فکر می‌کرده یه روز بی‌دردسر گیرش اومده و به جای اینکه دنبال اسکی‌بازها این‌ور اون‌ور بره، یه تور گردشی واسه یه مرد پولدار گذاشته.» پرسیدم: «حالا باید چی‌کار کنیم؟ به پدربزرگت بگیم؟» «قبل از هر کاری آره.» اریکا کامپیوتر را خاموش کرد و در جیبش گذاشت. «تازه، ظاهراً قراره فردا بدجوری باهات گرم بگیرم. فقط دو روز تا اجرای عملیات مشت طلایی مونده. باید به جسیکا شَنگ نزدیک بشی و باید این کار رو هر چه زودتر انجام بدی.»

چیزی به اسم تصادف نداریم! هر عملی نتیجهٔ یه عمل دیگه‌ست.

اگر کسی برداشت اشتباهی درباره‌تان داشت، راحت‌تر است اجازه دهید آن را باور کند تا اینکه حرف دیگری از خودتان دربیاورید.

فرق زیادی بین چیزهایی که باید بدونم و توانایی اجراش هست.

گفتم: «تا همین الانش هم سر درآورده‌م.» موری نگاه شکاکی به من انداخت: «نه، در نیاوردهٔ.» «خیال داری یه بمب هسته‌ای منفجر کنی تا معدن کلایمکس رو نابود کنی و شنگ بتونه بازار مولیبدن جهان رو قبضه کنه.» مورِی هاج‌وواج مرا نگاه کرد. «حتماً شوخی‌ت گرفته! باز هم این کار رو کردی! پسر، کارت درسته! ملوسم، بهت نگفته بودم کارش خیلی درسته؟» جنی تأیید کرد: «گفته بودی.» مورِی به من گفت: «فکر می‌کردم این دفعه دیگه گولت زدیم. چجوری فهمیدی؟»

وارن گفت: «جسیکا از مادرش پرسید می‌تونه یه مرغ رو بکنه تو دماغش یا نه.» بعد حرفش را اصلاح کرد. «اوه، صبر کنین. شاید هم گفت دستمال‌کاغذی لازم داره.»

ولی آن‌قدر درزمینهٔ استتار استعداد داشت که مربی‌هایمان معمولاً کاستی‌های دیگرش را نادیده می‌گرفتند ـ درواقع همیشه خودش را هم نادیده می‌گرفتند، چون نمی‌توانستند پیدایش کنند

مایک گفت: «تو ساشا روتکو نیستی. اریکایی.» اریکا جواب داد: «می‌دونم.» مایک سعی کرد توضیح دهد. «منظورم اینه که همون اریکایی! اریکای بن. از مدرسه. همونی که تو مدرسه رفیق جون‌جونی‌ش بود.» اریکا نگاه معناداری به من انداخت. زویی قهقهٔ خنده را سر داد. «دربارهٔ چی حرف می‌زنی؟ بن و اریکا تو این خط‌ها نیستن!» مایک گفت: «این چیزی نیست که بن بهم گفت.» و بعد دوزاری‌اش افتاد. «وایسا ببینم. این هم واسه ردگم‌کردن بود؟» زویی خندید. «نه. فقط یکی از آرزوهای بن بود.»

ولی خب... حرفی که به من زده بود، شروع خوبی بود.

«حافظهٔ قوی بهترین سلاحیه که یه مأمور می‌تونه داشته باشه.

مثلاً «متصدی اسکی» داشت که وظیفه‌اش حمل‌کردن چوب‌اسکی‌های مهمانان تا دم آسانسور بود ـ با اینکه فاصله تا آسانسور فقط یک دقیقه بود. کرایهٔ یک هفتهٔ اتاق کوچکی در آنجا بیشتر از ماشین پدر من می‌ارزید.