کتاب افکار بارز

هیچ‌وقت نمی‌توان باد را دعوت کرد، ولی باید پنجره را باز گذاشت.

افکار خود را با اقدام متعادل کن؛ اگر بیش‌ازاندازه وقت صرف فکرکردن دربارهٔ چیزی کنی، هیچ‌وقت آن را انجام نمی‌دهی.

مغزهای خالی زبان‌هایی دراز دارند.

انعطاف، زندگی است؛ منعطف باش. زنده‌بودن یعنی نرمی و انعطاف‌داشتن؛ وقتی آدم می‌میرد، سخت می‌شود. انعطاف، زندگی است و سخت‌شدن یعنی مرگ، چه بدن مطرح باشد، چه ذهن و چه روح.

«انسان به‌معنای واقعی همان چیزی است که می‌اندیشد.»

اندوه بهترین آموزگار ماست. انسان با یک قطره اشک فراتر می‌بیند تا با تلسکوپ.

لذت ببر؛ دوست من، یادت باشد که از برنامه‌ریزی و دستاوردهایت لذت ببری زیرا زندگی کوتاه‌تر از آن است که صرف انرژی منفی شود.

زندگیِ کامل، زندگیِ ساده است؛ زندگیِ ساده، حیات بی‌آلایش است که در آن سود کنار گذاشته شود، زرنگی رها شود، خودخواهی از بین برود و هوس‌ها کاسته شوند

غایت انسان عمل است نه تفکر، گرچه این تفکر شریف‌ترین تفکر باشد.

روح در اندوه قوی می‌شود؛ خوشبختی برای بدن خوب است، اما اندوه روح را قوی می‌کند.

سه کار بسیار دشوار: - نگه‌داری راز - فراموش‌کردن آزردگی - استفادهٔ خوب از وقت فراغت

در باب گذشته و حال و آینده؛ دوست من، دربارهٔ گذشته بر حسب خاطرات و وقایع و دستاوردهایی فکر کن که خوشایند و ثمربخش و ارضاکننده بوده‌اند. زمان حال چطور؟ خب، دربارهٔ حال بر حسب چالش‌ها و فرصت‌ها فکر کن و پاداش‌هایی که می‌توانی برای به‌کارگرفتن استعدادها و انرژی‌ات به دست بیاوری. آینده هم زمان و مکانی است که در آن تمام رؤیاهای ارزشمندت در دسترس تو هستند.

زمان صرف‌شده و زمان تلف‌شده؛ صرف‌کردن زمان یعنی گذراندن آن به‌گونه‌ای مشخص. تلف‌کردن زمان یعنی گذراندن آن بدون تفکر یا با سهل‌انگاری. همهٔ ما زمان داریم که صرف یا تلف کنیم و تصمیم با ماست که با آن چه کنیم، اما وقتی گذشت، دیگر تا ابد از دست رفته است.

با توجه به کارهایت قضاوت می‌شوی؛ اگر از خودت الاغ بسازی، همیشه کسی هست که سوارت شود، فخرفروشی، تصور احمق‌ها از شکوه است.

منتظر نتیجه نباش؛ اشتباه بزرگ، منتظرماندن برای نتیجهٔ درگیری است؛ نباید به فکر این باشی که با پیروزی تمام می‌شود یا با شکست.

آن‌قدر اعتمادبه‌نفس دارم که نفر دوم نباشم، ولی از طرفی هم آن‌قدر عقل دارم که بدانم هیچ‌کس نمی‌تواند نفر اول باشد.

روح در اندوه قوی می‌شود؛ خوشبختی برای بدن خوب است، اما اندوه روح را قوی می‌کند.

روزی مردی دانا به ملاقات یکی از استادان ذن رفت تا از او دربارهٔ ذن سؤال کند. وقتی استاد حرف می‌زد، مرد دانا پی‌درپی حرف او را قطع می‌کرد که نظر خودش را دربارهٔ این و آن بیان کند. بالاخره استاد ساکت شد و شروع کرد به ریختن چای برای مرد دانا. استاد فنجان را پر کرد و همین‌طور چای ریخت تا فنجان سرریز شد. مرد دانا گفت: «بس است. فنجان پر شده و نمی‌شود بیشتر در آن چای ریخت.» استاد ذن جواب داد: «تو هم مثل این فنجان پر از نظرهای خودت هستی. اگر اول فنجانت را خالی نکنی، چطور می‌توانی چای من را بچشی؟» چون خود او هیچ سبک خاصی از هنرهای رزمی یا فلسفه را کاملاً نمی‌پذیرفت، شاگردانش را هم تشویق می‌کرد آموزه‌های او را بدون سؤال‌کردن نپذیرند. پیام اصلی‌اش این بود که ذهن و نگرش و حواس خود را منعطف و پذیرا نگه دارید و درعین‌حال توانایی تفکر نقادانه را در خود پرورش دهید.

مراقب حرف‌هایت باش؛ بیماری‌ها از راه دهان وارد می‌شوند و بدبختی‌ها از آن خارج.

خم شو و زنده بمان؛ نکته‌ای در فلسفهٔ چینی هست مربوط به مشکلات مشترک میان همهٔ انسان‌ها. می‌گوییم: «درخت بلوط ستبر است ولی چون در برابر آب‌وهوا مقاومت می‌کند، نابود می‌شود؛ بامبو همراه باد خم می‌شود و با این خم‌شدن نجات می‌یابد.»

حماقت دو شکل به خود می‌گیرد، یا حرف می‌زند یا ساکت است. حماقت لال را می‌شود تحمل کرد.

یاد بگیر که فراموش کنی؛ چرا باید تنشِ احساس یا فکر را به وضعیتی اضافه کرد که هرقدر واقعی است، همان‌قدر هم توهمی لحظه‌ای و گذراست (و به هر صورت نتیجهٔ علت‌های پیشین)؟ کاری را بکن که عاقلانه به نظر می‌رسد، فراموش کن و به راهت ادامه بده. برو و نمایی نو را ببین. برو و پرواز پرندگان را ببین. برو و همهٔ چیزهایی را که ورودی تجربه را سد می‌کنند یا خروجی‌اش را می‌گیرند، پشت‌سر رها کن.

اهمیت خواندن؛ خواندن، خواندنِ هدفمند، غذای ذهن است.

قانون میانگین‌هاست: هرچه بیشتر وقت بگذاری بیشتر به دست می‌آوری.

در مسیر موفقیت همیشه مانع هست؛ باور کن که بر سر راه همهٔ دستاوردهای بزرگ همیشه موانعی بزرگ و کوچک قرار دارند و واکنشی که فرد به چنین موانعی نشان می‌دهد اهمیت دارد، نه خودِ مانع. شکست وجود ندارد مگر زمانی که خودت شکست را قبول کنی!

در باب سیگارکشیدن، مصرف الکل و قمار؛ من نه الکل مصرف می‌کنم و نه سیگار می‌کشم. به این خاطر سیگاری نیستم که فکر می‌کنم واردکردن دود به بدن اصلاً کار درستی نیست. دربارهٔ الکل، فکر می‌کنم مزه‌اش مزخرف است. نمی‌فهمم اصلاً چرا کسی باید از این چیزها بنوشد. دربارهٔ قمار، گرفتن چیزی در قبال هیچ را قبول ندارم.

غایت انسان عمل است نه تفکر، گرچه این تفکر شریف‌ترین تفکر باشد.

زندگی به‌خاطر خود؛ متوجه این نکته باش که آدم فقط برای خودش زندگی می‌کند، نه برای چیزی.

بی‌شک دانش همیشه در قید زمان است، اما دانستن در قید زمان نیست.

همین لحظه در درونت متوقف شو. وقتی در درون، در روان خود، متوقف می‌شوی، ذهنت بسیار آرام و بسیار روشن می‌شود.