کتاب اسلام، راهبر زندگی؛ مکتب اسلام، رسالت ما

ـ زمینه‌سازی مرحله خلافت انسان ـ مرحله فطرت از مراحل خلافت انسان بر روی زمین ـ انقلاب پیامبران جهت بازگرداندن جامعه توحیدی ـ امام، تبلور وصایت بر انقلاب ـ مرجعیت به‌عنوان مرحله سوم خط گواهی زمینه‌سازی مرحله خلافت انسان تقدیر چنین بود که آدم (ع)‌، اولین نماینده بشریت باشد که خداوند او را برای خلافت بر روی زمین برگزید. زندگی آدم (ع) مانند زندگی هر انسان دیگری در این جهان آغاز شد با این تفاوت اساسی که هر انسانی در مرحله کودکی تا رشد، دوره پرستاری و حضانت را می‌گذراند؛ زیرا انسان در این مرحله نمی‌تواند کارهایش را به‌طور مستقل انجام دهد یا شخصاً با مشکلات زندگی روبه‌رو شود و اهداف خلافت را محقق سازد. بنابراین باید نوعی

علم اقتصاد و نظام اقتصادی مانند تاریخ و اخلاق نظیر فرقی که میان علم اقتصاد و ن

تا امت اسلام درکش را نسبت به صبر تغییر ندهد و باور نکند که صبر، عبارت است از شکیبایی در انجام وظیفه و تحمل سختی‌ها در راه مقاومت در برابر ظلم و سرکشی و صرف نظر کردن از دغدغه‌های کوچک به‌خاطر دغدغه‌های بزرگ، هرگز نخواهد توانست جنبشی فراگیر را در حیاتش محقق سازد: (أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُواْ الْجَنّةَ وَلَمّا یعْلَمِ اللهُ الّذِینَ جَاهَدُواْ مِنکمْ وَیعْلَمَ الصّابِرِینَ)؛ آیا پنداشتید که داخل بهشت می‌شوید، بی‌آنکه خداوند جهادگران و شکیبایان شما را معلوم بدارد؟

برداشتی است که امیرالمؤمنین (ع) از فقر کرده است. از آن حضرت روایت شده که فرمود: مَا جَاعَ فَقِیرٌ إِلَّا بِمَا مُتِّعَ بِهِ غَنِی؛ هیچ تهیدستی گرسنه نماند مگر به سبب این‌که ثروتمندی از حق او بهره‌مند شده است.

بخشید. این ملت بزرگ هم‌چنان‌که وجدان جهان را تکان داد و معیارهای مادی آن‌را با ارزش‌هایی که

در زمینه شکل حکومت، حکومت دینی، حکومتی قانونی به‌شمار می‌رود. به این معنا که حکومت دینی به بهترین وجه مقید به قانون است؛ زیرا در این حکومت، شریعت به‌طور مساوی بر حاکم و مردم چیره است. هم‌چنین دکترین حکومت اسلامی نظام پادشاهی، نظام دیکتاتوری فردی با شکل‌های مختلف آن و نظام اریستوکراسی را مردود می‌شمارد و شکل جدیدی از حکومت را ارائه می‌دهد که تمامی نقاط مثبت نظام دموکراتیک را دارا است با تفاوت‌هایی در ساختار که عدم انحراف آن‌را تضمین می‌کند. در نظام دموکراتیک، مردم منشأ سلطه هستند، در صورتی که در نظام اسلامی، مردم، در جایگاه خلافت الهی و مرکز مسئولیت در مقابل خداوند هستند.

بدین‌سان وقتی تجارب مختلف زندگی آدم به حد کمال رسید و تمامی اسماء را فرا گرفت، عقل او تکامل یافت و اینک وقت آن رسیده بود تا از بهشت به زمینی که بر آن خلافت یافته بود، خارج شود و در طی ایفای نقش خود در خلافت الهی، به حرکتش به سوی خدا، بپردازد.