کتاب نزدیک خانه

سخته کسی رو دوست داشته باشی که ازت متنفره.

هیچ برگشتی وجود ندارد. هیچ‌وقت.

قیافه‌ای می‌گیرم که امیدوارم به منزلهٔ «بی‌احترامی محض» تعبیر شود.

عجیب است که جلب توجه کردن چقدر سخت است، حتی اگر سعی کنید. مردم خودشان کلی گرفتارند. همه در خودشان غرق شده‌اند.

دکتر می‌دانست و فکر می‌کنم مدرسه هم مشکوک شده بود. ولی هیچ‌کدام از آدم‌هایی که قرار بود او را دوست داشته باشند و به او اهمیت بدهند متوجه نشدند یک جای کار اشکال دارد. لئو کوچولوی بیچاره. جیمی عوضی بیچاره. بچه‌های تنهای بیچاره.

«اشکالی نداره خودت باشی؛ فقط باید جرئت داشته باشی خود واقعی‌ت رو نشون بدی.»

می‌فهمم ساکن محلهٔ فقیرنشین شهر بودن چه احساسی دارد.

«یه دوست وقتی تو ناراحتی باهات مهربونه.»

اگر همسایه‌هایت واقعاً مزخرف باشند، شما پارانوئید نیستید.

اما دانستن احتمال وقوع اتفاق، همیشه آن را ساده‌تر نمی‌کند.

«دی‌ان‌ای دروغ نمی‌گه. می‌دونی که...»

عاشق کارمان هستیم، عاشق کتاب نوشتن، کتاب خواندن و کتاب منتشر کردن! دنیای جذاب و متحیران های که در آن فرو م یرویم و غرق م یشویم. دنیایی که در آن کیف م یکنیم و لذت م یبریم!

اوه، سرگروهبان، من بودم که تماس گرفتم. ای کاش قبلاً راجع به دیزی می‌دونستم. حس بدی دارم که این‌قدر طول کشیده تا با شما تماس بگیرم ولی ما تو کلبه‌مون تلویزیون نداشتیم و گوشی من هم اینترنت نداره. هزینه‌ش خیلی بالاست.

سکوت راحت‌ترین دروغ است.

بعضی اتاق‌های خالی شخصیت آدم‌هایی را که قبلاً در آن‌ها زندگی می‌کرده‌اند، تداعی می‌کنند.

چطور جرئت می‌کند آن‌جا بنشیند و زخمی را که ماه‌ها طول کشید تا تسکین دهم، باز کند.

به این‌جا می‌آمدم تا قدم بزنم، غمم را زیر پاهایم بکوبم و خاک کنم.

اگر از ده سال بازجویی چیزی یاد گرفته باشم این است که، نرود میخ آهنین در سنگ.

مارشا هیچ‌وقت مشکلی در پیدا کردن مردها نداشته است و سابقهٔ رشک‌برانگیزی در رها کردن دارد نه رها شدن

املاک عمارت بزرگ آب‌راه، آکسفورد می‌گویند خریدار ملک، سی ثانیه پس از ورودش به خانه می‌داند آن را می‌خواهد یا نه. خب، اگر از من بپرسید، می‌گویم برای افسر پلیس معمولی ده ثانیه هم طول نمی‌کشد. در واقع، بیشتر ما حتی پیش از ورود، تصمیم خود را گرفته‌ایم. فقط موضوع این است که ما خانه را ورانداز نمی‌کنیم بلکه آدم‌ها را سبک و سنگین می‌کنیم

خوب بودن یا نبودن، مسئله این است!

قیافه‌ای می‌گیرم که امیدوارم به منزلهٔ «بی‌احترامی محض» تعبیر شود.

مردم همیشه چیزی رو که ندارین می‌خوان.

با رفتاری که مخصوصاً امیدوارم حرصش را دربیاورد، لبخند می‌زنم.

«دوشیزه مادیگان به ما گفت احترام چیزیه که باید به‌دست بیاریم. تو احترام رو به‌خاطر کارهایی که می‌کنی به دست می‌آری.

بچه‌ها تو اون سن همه‌چیزو از حالت عادی خارج می‌کنن. به‌خصوص چیزای بد رو. نمی‌تونن هیچ‌چیزی رو تجسم کنن، نمی‌تونن ماورای احساس بدی رو که دارن ببینن. اگه بچه‌های دوازده‌ساله خودکشی می‌کنن، معمولاً دلیلش اینه.»

خوب بودن یا نبودن، مسئله این است! ما عاشق کارمان هستیم، عاشق کتاب نوشتن، کتاب خواندن و کتاب منتشر کردن! دنیای جذاب و متحیران های که در آن فرو م یرویم و غرق م یشویم. دنیایی که در آن کیف م یکنیم و لذت م یبریم! دنیای تجربه کردن تمام چیزهای شگف تانگیز و دور از دسترس... کمتر محصول مُجازی در دنیا هست که با آن بتوان به این درجه از لذت و خلسه و شور و شوق رسید؛ با کمترین هزینه، بیشترین بازدهی، و البته کمترین خماری! قابل استفادهٔ مجدد! قابل انتقال به غیر!

«اشکالی نداره خودت باشی؛ فقط باید جرئت داشته باشی خود واقعی‌ت رو نشون بدی.»

این اتاق روح ندارد. تنها چیزی‌که نشان می‌دهد روزی آن دختربچه این‌جا بوده، پوستر یکی از شخصیت‌های کارتون‌های والت‌دیزنی است که به یکی از دیوارها چسبانده‌اند؛ پرنسس مریدا در انیمیشن شجاع با موهای قرمز به‌هم‌ریخته و تنها در جنگل که زیر آن با خط نارنجی درشت نوشته شده است: سرنوشتت رو تغییر بده.

خوب بودن یا نبودن، مسئله این است! ما عاشق کارمان هستیم، عاشق کتاب نوشتن، کتاب خواندن و کتاب منتشر کردن! دنیای جذاب و متحیران های که در آن فرو م یرویم و غرق م یشویم. دنیایی که در آن کیف م یکنیم و لذت م یبریم! دنیای تجربه کردن تمام چیزهای شگف تانگیز و دور از دسترس... کمتر محصول مُجازی در دنیا هست که با آن بتوان به این درجه از لذت و خلسه و شور و شوق رسید؛ با کمترین هزینه، بیشترین بازدهی، و البته کمترین خماری! قابل استفادهٔ مجدد! قابل انتقال به غیر!