اپیکتتوس به شاگردانش میآموخت که زندگی خود را بهچشمی بنگرند که گویی در یک جشنوارهٔ دائمی هستند. جشنوارهٔ زندگی.
در این تمثیل او، یک حس قدرشناسی نسبت به زندگی و زندهبودن نهفته است و یادآور میشود که این مجالِ نیکو، بهزودیِ زود پایان مییابد. علاوهبر این، جشنوارهانگاریِ زندگی موجب میشود که از پریشاناحوالیهای آن چشمپوشی کنیم، درست مانند هرجومرجهایی که در یک جشنواره نیز، به چشم میخورد.