کتاب اهانت به تماشاگر

شما توفان به‌پا کردید. شما پشت ما را لرزاندید. شما همه چیز را از جا کندید. آهای جلادهای اردوگاه‌های جنگی، آهای ول‌گَردها، آهای گردن‌کلفت‌ها، آهای جنگ‌طلب‌ها، آهای حقیرهای بدبخت، آهای سرخ‌ها، آهای دیوهای آدم‌نما، آهای خوک‌های نازی.

این نمایش‌نامه یک پیش‌گفتار است. این نمایش‌نامه پیش‌گفتار نمایش دیگری نیست، بل‌که پیش‌گفتاری است بر آن‌چه شما انجام داده‌اید، آن‌چه انجام می‌دهید، و آن‌چه انجام خواهید داد. موضوع شما یید. این نمایش‌نامه پیش‌گفتاری است بر این موضوع. پیش‌گفتاری است بر کارها و عادات شما.

به هرحال شما انتظار چیزی را داشتید. شما چه‌بسا انتظار همان چیزی را داشتید که این‌جا می‌شنوید. اما حتی در این‌صورت هم شما انتظار چیز دیگری را داشتید.

شما افق تازه‌ئی پیش روی ما باز کردید. این نمایش‌نامه برای شما ساخته شده بود. شما روی دست خود بلند شدید. شما خود را راحت و آزاد بازی کردید، ذات خود را نشان دادید، آهای گوسفندهای گله، آهای نبش‌قبرکُن‌های فرهنگی خاورزمین، آهای از آدمی‌زادبه‌دورها، آهای جنازه‌های خوش‌آب‌ورنگ، آهای اجنه‌ها، حرام‌زاده‌ها، مأموران تیر خلاص.

مقصدی که پیش رو داشتید شما را از کسانی که مقصد دیگری پیش رو داشتند متمایز می‌کرد. شما به صِرف مقصدی که داشتید با کسان دیگری که همگی عازم همین مقصد بودند گروه واحدی را تشکیل دادید. همه مقصد واحدی داشتید. شما برنامه گذاشتید که بخشی از آینده‌تان را برای مدت مشخصی با دیگران در یک‌جا بگذرانید.

ما نمی‌توانیم خود را از دنیا بکَنیم.

نمایشی در کار نیست. حرف یواشکی‌ئی در کار نیست. این‌جا اتفاقی نمی‌افتد که خطاب به شما باشد. این‌جا نمایشی در کار نیست.

این‌جا فقط یک حالا هست و حالا هست و حالا هست و بس.

این شوخی نیست. این بازی نیست. این جدی نیست. شما متوجه تناقض شدید. این‌جا زمان در خدمت بازی کلامی است.