بریده‌هایی از کتاب شجاعت خوشبخت بودن

اگر اجازه دهیم کس دیگری ارزش ما را تعیین و تأیید کند معنایش وابستگی است. اما وقتی خودمان، خودمان را ارزش‌گذاری و تأیید کنیم آن‌وقت به خوداتکایی می‌رسیم. اگر کسی بخواهد بداند چگونه می‌تواند به خوشحالی و خوشبختی برسد، جوابش روشن است. اجازه ندهید دیگران شما را ارزش‌گذاری کنند.

چه اشکالی دارد خودمان باشیم؟ چه اشکالی دارد که در جایگاه ویژه و ممتازی نباشیم و در همان جایی باشیم که هستیم. خودمان را همان‌طور که هستیم مثل یک انسان عادی قبول کنیم. مثل بقیه انسان‌ها.

سازمانی که زیر فرماندهی یک دیکتاتور باشد نمی‌تواند از فساد مصون بماند.

«عاشق‌شدن یعنی بی‌هیچ ضمانتی واگذارکردن کامل خود به دامن عشق. عشق یعنی ایمان. کسی که ایمان داشته باشد عاشق می‌شود.»

شما که هنوز عشق را نشناخته‌اید. شما از عشق واهمه دارید. شما در عاشق‌شدن درنگ می‌کنید. در نتیجه، شما هنوز دست از سر زندگی دوران کودکی‌تان برنداشته‌اید. شما شجاعت و شهامت کافی برای شیرجه‌زدن توی دریای عشق را ندارید.

«وقتی کسی از دوست‌داشته‌شدن واهمه دارد، درواقع بی‌آنکه خودش بداند از دوست‌داشتن و عاشق‌شدن می‌ترسد».

آدم‌ها وظایفشان را از هم جدا می‌کنند. عشق وظیفهٔ شماست. اما واکنش طرف مقابل به عشق شما چیست؟ این دیگر وظیفهٔ شما نیست بلکه وظیفهٔ طرف مقابل است.

گفتم دو چیز هست که نمی‌تواند تحمیل شود. جوان: بله، احترام و عشق.

پیوسته سؤال کن و به راه خود ادامه بده. حدی برای فکرکردن و پیش رفتن خود قائل نباش.

آدلر معتقد است انسان با عقدهٔ حقارت زاده می‌شود و بسیاری از مشکلات وی به دلیل وجود همین عقده است و اگر بخواهد مسیر تکامل شخصیتی را طی کند باید بر عقدهٔ حقارت خود غالب شود.

«احترام یعنی تواناییِ دیدن یک شخص به شکلی که هست، آن‌گونه که هست. احترام یعنی اینکه فردیت منحصر به فرد یک انسان را بشناسیم.»

«شما زندگی نمی‌کنید که انتظارات دیگران را برآورده کنید

پس نگران نگاه دیگران نسبت به خود نباش. به قضاوت دیگران اهمیت نده. سعی نکن خوشایند دیگران باشی. فقط راهی را برو و کاری را بکن که برای تو بهترین راه و بهترین کار است و تو به آن اعتقاد داری

شما زندگی نمی‌کنید که انتظارات دیگران را برآورده کنید». بعد ادامه می‌دهد «دیگران هم برای راضی‌کردن و برآوردن انتظارات شما زندگی نمی‌کنند»

«احترام یعنی تواناییِ دیدن یک شخص به شکلی که هست، آن‌گونه که هست. احترام یعنی اینکه فردیت منحصر به فرد یک انسان را بشناسیم.» این تعریفی است که اریک‌فروم از احترام ارائه می‌دهد

دانش انسانی را فقط از راه تعامل با دیگران و برقراری ارتباط با دیگر انسان‌ها به دست می‌آورند. به این عبارت، مدرسه جایی است که انسان‌های زیادی پیرامون ما قرار می‌گیرند. پس مدرسه نسبت به خانه، مکان آموزشی معنادارتری است.

تمدن، ثمرهٔ نیاز انسان به جبران ضعف‌ها و نقص‌های بیولوژیکی انسان است. تاریخ حیات انسان، تاریخ پیروزی انسان بر حقارتش است.

نه خودستایی و خودخواهی و گفتن «خوشبختیِ من» است و نه ستایشِ طرف مقابل است و گفتن «خوشبختی و شادمانیِ تو». معنای عشق بناکردن خوشحالی و خوشبختی جدانشدنیِ «ما» است. «ما» یی جدا نشدنی که معنای آن «عشق» است.

پایهٔ این مکتبِ روان‌شناختی احترام به مردم است. روان‌شناسی آدلر یعنی احترام.

وقتی سعی می‌کنید فرد مقابل را تصحیح کنید یا او را به شکلی که خودتان دوست دارید دربیاورید به هیج وجه به او احترام نگذاشته‌اید.

وقتی به حرف‌ها و کارهایتان می‌نگرید و با حرف‌ها و کارهای دیگران مقایسه می‌کنید، در مورد هدف‌هایی که در آنها پنهان است بیاندیشید

ما موجوداتی هستیم که گذشته برایمان تصمیم نمی‌گیرد. برعکس این ما هستیم که با دادن معنا به آن اتفاقات و حوادث گذشته در مورد زندگی امروزمان تصمیم میگیریم.

از این به بعد چه باید کرد؟

در این دنیا، گذشته‌ای وجود ندارد. کسی نباید به ارزانی اسیر تراژدی‌ها شود. تنها چیزی که باید در مورد آن صحبت کنیم «از این به بعد چه باید بکنیم» است.

البته. بله باید احترام بگذارید. برای اینکه احترام‌گذاشتن به دیگران در ذات انسان است. احترام‌گذاشتن به «دیگران» که محدود افراد خاصی نیست. باید به همهٔ انسان‌ها احترام گذاشت. همهٔ انسان‌ها از اعضای خانواده گرفته تا دوستان و غریبه‌ها و عابران ناشناس هم شامل این «دیگران» می‌شوند. حتی کسانی که در کشورهای دیگر زندگی می‌کنند و ما هرگز در طول زندگی و عمرمان با آنها روبه‌رو هم نخواهیم شد مشمول احترام ما هستند.

تاریخ یک داستان و قصه است که قدرت‌های زمان آن را نوشته‌اند. تاریخ آن‌قدر هنرمندانه و با مهارت نوشته شده است که صاحبان قدرت خودشان را موجه و مصداق عدالت و حق معرفی کرده‌اند. همه کتاب‌های تاریخ و وقایع نگاری، جعلی وساختگی هستند. نویسندگان آنها سعی داشته‌اند به کسانی که در قدرت بوده‌اند مشروعیت ببخشند. در تاریخ همیشه «حال» است که صحیح‌ترین است. هروقت هم که شاه یا سلطان سرنگون شده است شاه جدید و سلطان تازه بر تخت نشسته به باز نویسی گذشته پرداخته است. هدف همهٔ این بازنویسی‌ها هم دادن مشروعیت به خودشان بوده است

آموزش دخالت نیست. آموزش کمک به کسب خوداتکایی و خودپناهی فرد است.

تغییرکردن یعنی کنارگذاشتن آنچه تا به حال بوده‌اید. خودتان را و گذشتهٔ خودتان را تا همین لحظه نفی کنید و آنچه بوده‌اید دیگر نباشید. در حقیقت دارید خودتان را به گور می‌سپارید. وقتی به این معنا تغییر کردید آن قوت دوباره و از نو زاده می‌شود. شخص تازه‌ای پا به حیات می‌گذارد. صرف‌نظر از نارضایتی که از وضعیت فعلی دارید مرگ را انتخاب می‌کنید. آیا می‌توانید مرگ را انتخاب کنید؟ آیا می‌توانید خودتان را به قعر تاریکی بیندازید؟

معلم در یک کلاس درس همه‌کاره و حاکم که نیست. دانش‌آموزان حاکم‌اند و قواعد و مقررات حاکم بر کلاس هم باید از سوی همان دانش‌آموزان برپایهٔ اجماع تهیه گردد چرا که حاکمیت کلاس با دانش‌آموزان است. پس این اصل را همچنان در فکر داشته باشیم.

پنج مرحلهٔ رفتار نامناسب. قطعاً تحلیل جالبی بود. ابتدا برای جلب تأیید و تشویق تلاش می‌کنید. بعد به فکر جلب توجه می‌افتید. وقتی توجهی جلب نشود، وارد جنگ قدرت می‌شوید. سپس مرحلهٔ انتقام‌گیری فرا می‌رسد. دست آخر هم نمایش ضعف، ناتوانی و بی‌کفایتی آغاز می‌شود.