کتاب می‌اندیشم، پس طراحی می‌کنم

«اگر عاملی خارجی مسبب ناراحتی شما شود، مشکل از آن عامل نیست بلکه برآورد و قضاوت شما از آن عامل اشتباه است؛ البته همواره قدرت اصلاح خود را دارید.»

هوراس فریاد می‌زد: دم را غنیمت بدان! روزت را دریاب!

«یک روز متولد می‌شویم و روز دیگر خواهیم مُرد. همان روز، همان لحظه. آیا همین برایتان کافی نیست؟ هر تولد بشارت مرگی است. یک‌آن نوری می‌درخشد و سپس شب است که دوباره فرا خواهد رسید.»

بگذارید با پرسش اصلی شروع کنیم: بهترین راه برای زندگی کردن چیست؟ به قول هدونیست‌ها زندگی باید آن‌قدر لذت داشته باشد که بتوانی آن را به‌صورت عملی پیاده کنی.

اثر پروانه‌ای اشاره می‌کند که در طول زمان، واقعه‌ای جزئی می‌تواند به تغییرات بزرگی در دیگر نقاط بینجامد که همواره نیز چنین بوده است. بار دیگری که عطسه می‌کنید بیشتر حواستان را جمع کنید.

مارکوزه در کتاب «انسان تک‌ساحتی» می‌نویسد که کارگران خود را همچون اجزای محصولاتی می‌بینند که برای بشر تولید می‌کنند و ازاین‌گذشته با محصولاتی که مصرف می‌کنند نیز هم‌ذات‌پنداری می‌کنند. او می‌نویسد: «مردم خود را با محصولاتشان می‌شناسند و روحشان را در ماشین، لوازم خانگی و خانه‌های چندطبقهٔ خود جست‌وجو می‌کنند...»

به قول وودی آلن: «زمانْ روش خداوند است برای آنکه همه‌چیز به‌یک‌باره اتفاق نیفتد.»

رالز، بیش از همه‌چیز، با آزمایش فکری‌اش، «حجاب جهل»، شناخته می‌شود. او از ما می‌خواهد که وضعیتی را «نخستین» فرض کنیم که در آن چیزی از نقشمان در جامعه نمی‌دانیم و همچنان فرض کنیم که از توانایی‌ها، طبقهٔ اجتماعی یا جایگاه خاص اجتماعی خود (و حتی علایقمان) بی‌خبریم. باید از همین «وضع نخستین» نگرشمان را تعیین کنیم، دربارهٔ اینکه جامعه چگونه باید طبقه‌بندی شود؟ چه کسانی از چه حقوقی برخوردار باشند؟ چه کسانی از چه منابعی بهره ببرند؟ چه کسانی چه جایگاه اجتماعی را به‌دست آورند؟ آیا با علم به اینکه ممکن است در میان بردگان باشیم، بایستی جامعه‌ای را انتخاب کنیم که اساسش برده‌داری است؟ با اینکه می‌دانیم که احتمال دارد در میان نودوپنج درصد باشیم، آیاجامعه‌ای را انتخاب می‌کنیم که پنج درصد افرادش از ثروت بیشتری برخوردارند؟

«چه چیز زندگی را ارزشمند می‌کند؟ - آگاهی از اینکه چیزی وجود دارد که یک نفر حاضر است زندگی‌اش را بابت آن به خطر بیندازد.»

بدوبیراه گفتن توجه افراد را جلب می‌کند و ذهن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

به‌هرصورت، زیگلر نظریهٔ اسکینر را بار دیگر به یادمان می‌آورد. خوب عمل کردن در بازیِ علت و معلول راه پیشرفت در این دنیاست... حالا هر جانوری که می‌خواهید باشید!

شوپنهاور بر این عقیده بود که حیات بشر به گرسنگیِ سیری‌ناپذیری شبیه است و آن گرسنگی موجب رنج می‌شود و همین باور بود که او را پرچمدار بدبینی در دنیای فلسفه کرد. البته شوپنهاور همچون عالمان بودایی که آثارشان را با عشق و علاقه می‌خواند، بر این عقیده بود که راهی برای رهایی وجود دارد: ترک شهوت‌ها و پیشه کردن تسلیم و رضا. شاید عقیدهٔ او مبنی بر وجودِ «راهی برای رهایی» باشد که ما را مجاب کند تا از زمرهٔ خوش‌بینان هم به‌حسابش آوریم.

«اگر عاملی خارجی مسبب ناراحتی شما شود، مشکل از آن عامل نیست بلکه برآورد و قضاوت شما از آن عامل اشتباه است؛ البته همواره قدرت اصلاح خود را دارید.»