بریده‌هایی از کتاب زندگی ما با آقای گورجیف

اعتراف واقعی ربطی به اعتراف در کلیساها ندارد، زیرا جوهر آن دربرگیرندهٔ این ضرورت است که فرد کمبودهای خود را نه به عنوان گناه که به عنوان بازدارنده‌هایی در برابر رشدش ببیند.

سخن بتهوون اغلب از ذهنم می‌گذشت: «موسیقی کشف‌وشهودی بالاتر از فلسفه یا علم است.»

آقای گورجیف می‌گفت «نباید مانند جانواران خوراک خورد، بلکه این‌کار را باید آگاهانه پیش برد.»

در راه به اوچ دره در پائیز پیش به من گفته بود، «با اسوولوتچ، من اسوولوتچ هستم. با هر مرد خوبی، یک مرد خوب.» به گفته‌ای دیگر، در میان چندگانگی «من» های کوچک‌مان اسلووتچ‌هایی از هر گونه وجود دارد که می‌کوشند بر «من» خوب ما پیشی جویند. باید واکنش‌های خود را به عنوان بازتاب‌های خود در آیینه بپذیریم، اما از آنها بسی باهوش‌تر باشیم.

سپس گفتهٔ آقای گورجیف در یکی از سخنرانی‌هایش از سرم گذشت: «هنگامی که می‌میریم، هیچ‌کدام از دارایی‌های خود را با خود نمی‌بریم... جز یک چیز را، البته اگر آن‌را رشد داده باشیم.»

کار به اصطلاح به رشد «پادشاهی بهشت» در درون ما یاری می‌رسانید، به رشدِ آن کیفیت الهی که مردمان را از جانوران متمایز می‌کند.