کتاب زندگی ما با آقای گورجیف

سخن بتهوون اغلب از ذهنم می‌گذشت: «موسیقی کشف‌وشهودی بالاتر از فلسفه یا علم است.»

اعتراف واقعی ربطی به اعتراف در کلیساها ندارد، زیرا جوهر آن دربرگیرندهٔ این ضرورت است که فرد کمبودهای خود را نه به عنوان گناه که به عنوان بازدارنده‌هایی در برابر رشدش ببیند.

آقای گورجیف می‌گفت «نباید مانند جانواران خوراک خورد، بلکه این‌کار را باید آگاهانه پیش برد.»

در راه به اوچ دره در پائیز پیش به من گفته بود، «با اسوولوتچ، من اسوولوتچ هستم. با هر مرد خوبی، یک مرد خوب.» به گفته‌ای دیگر، در میان چندگانگی «من» های کوچک‌مان اسلووتچ‌هایی از هر گونه وجود دارد که می‌کوشند بر «من» خوب ما پیشی جویند. باید واکنش‌های خود را به عنوان بازتاب‌های خود در آیینه بپذیریم، اما از آنها بسی باهوش‌تر باشیم.

سپس گفتهٔ آقای گورجیف در یکی از سخنرانی‌هایش از سرم گذشت: «هنگامی که می‌میریم، هیچ‌کدام از دارایی‌های خود را با خود نمی‌بریم... جز یک چیز را، البته اگر آن‌را رشد داده باشیم.»

کار به اصطلاح به رشد «پادشاهی بهشت» در درون ما یاری می‌رسانید، به رشدِ آن کیفیت الهی که مردمان را از جانوران متمایز می‌کند.

البته که فرش‌ها برای آقای گورجیف مهم نبودند، به همان اندازه که اسباب‌های ما برای ما مهم نبود. بهانه‌ای بودند تا مرا تنها به میانهٔ زندگی بیندازد و ببیند چگونه می‌توانم در شرایطی که همه حتی آقای گورجیف می‌دانستند سخت دشوارتر از چیزی بود که به اندیشه درمی‌آوردند، از پس خود برآیم. و مهم‌تر از همه می‌خواست ببیند آیا هر دو ما چنین تکلیفی را می‌پذیریم و با آن کنار می‌آییم یا نه.

اغلب می‌گفت: «اگر یاد بگیرید کاری را خوب بکنید، همه کار می‌توانید بکنید.»

پرسید: «می‌خواستی چه‌کار کنم؟ با همان زبانی با او گفت‌وگو کنم که با دکتر؟ در آن صورت به نظرت فرشی می‌خرید؟ و اگر با دکتر استژرنوال همان‌طور سخن گفته بودم که با این مرد، آیا او هرگز پیرو من شده بود؟ برای همین باید بفهمی که من با هر کس طوری هستم که او به آن نیاز دارد. این لحظه می‌خواهم فرش بفروشم و برای همین باید فرش‌فروش باشم و نه فیلسوف.»