بریده‌هایی از کتاب بیست هزار فرسنگ زیر دریا

دنیای زیر آب همان‌قدر که زیباست، می‌تواند خطرناک هم باشد.

نوشته‌هایم تنها دارایی‌هایم بودند.

«مروارید چیزیه که داخل صدف رشد می‌کنه.»

دریا دیده می‌شد، با تعدادی قطعات یخ پراکنده و شناور- دریای پهناور و گسترده، با دنیایی از پرندگان در آسمان و ماهی‌های رنگارنگ در عمق آب‌های درخشان.

آخرین ذرات نور خورشید در حال غروب کردن بود. هوا به‌شدت سرد شده بود و ستارگان خیلی نزدیک به‌نظر می‌رسیدند.

کتاب‌های او به رؤیاهایی شبیه‌اند که بعدها به واقعیت پیوستند، زیرا در آن‌ها از اختراعات شگفت دنیای مدرن، مانند زیردریایی، هواپیما و تلویزیون سخن گفته شده است؛ چیزهایی که بسیاری از آن‌ها، مدت‌ها پس از چاپ داستان‌های ژول ورن اختراع شدند.

تمام دنیا درباره منظره عجیبی که شاهد آن بودند گزارش می‌دادند. همهٔ آن‌ها می‌گفتند موجود عجیبی را دیده‌اند که بزرگ‌تر از هر جانور دریایی دیگری است.

واژهٔ هیولا به سرعت در سراسر دنیا پخش شد. تصمیم بر این شد که یک کشتی بزرگ، مامور پیدا کردن این هیولا شود.

ناخدا فراگت دریانورد ماهری بود. مثل این بود که او و کشتی، روح و روان واحدی دارند. کاملاً معلوم بود که قرار است یا این مرد هیولای دریایی را از پا دربیاورد و یا این‌که توسط او کشته شود.

گمان می‌کنم اون وحشتناک‌ترین مخلوقیه که تا حالا خلق شده. باید خیلی مراقب باشیم.

«من آدمی هستم که از دنیا و زندگی خسته شدم و این‌جا برای خودم دنیای دیگه‌ای درست کردم ــــ دنیایی که خیال ندارم هیچ‌وقت ترکش کنم.»

«دریا همه چیزه. بیش‌تر سطح دنیا پوشیده از آبه. من توی آب احساس آزادی می‌کنم. حس می‌کنم از هر آسیبی در امانم.»

یک غواص شجاع. به آب عادت داره و بیش‌تر توی آب زندگی می‌کنه تا خشکی.

قلب کاپیتان خود گنجینهٔ دیگری بود.

آتلانتیس... یعنی ممکن بود این همان اقلیم قدیمی اقیانوس اطلس باشد؟!

«من، کاپیتان نمو، در تاریخ ۲۱ مارس سال ۱۸۶۸، به قطب جنوب رسیدم. من حالا مالک این بخش از کرهٔ زمین هستم که برابر با یک‌ششم قاره‌های شناخته‌شدهٔ دنیا وسعت دارد.»

تنها باری بود که مرگ را در نزدیکی خود احساس کردم.

می‌خواستم سراغ کاپیتان نمو بروم و از او تشکر کنم و به او بگویم هرگز لحظه‌هایی را که در این کشتی گذرانده‌ام فراموش نخواهم کرد، اما می‌دانستم که او هرگز به ما اجازه نخواهد داد زنده کشتی را ترک کنیم.

واقعیت این بود که من در عرض ده ماه، به کمک یک زیردریایی، بیست هزار فرسنگ سفر کرده بودم.

دعا می‌کنم با مطالعه و تحقیق دربارهٔ دریاها به آرامش و آسودگی دست پیدا کند.

من از این مرد بیش از آنچه هر مدرسه‌ای می‌توانست به من بیاموزد، یاد گرفتم.

دربارهٔ سرزمینی که بسیار دور و دریایی که بسیار عمیق است، از چه کسی می‌توان پرس‌وجو کرد؟ تنها دو نفر می‌توانند به آن پاسخ دهند: کاپیتان نمو و من.