کتاب دنگ شیائوپینگ

دنگ هنگامی که میزبان مذاکره با رؤسای یکی از دانشگاه‌های آمریکا بود، خطاب به آن‌ها گفت: «من هرگز در یک دانشگاه حضور نداشتم، اما فرض من همیشه این بوده است که از زمان تولدم در دانشگاه زندگی کرده‌ام. هیچ تاریخی برای فارغ‌التحصیل شدن وجود ندارد. بجز وقتی که من به ملاقات پروردگار خواهم رفت.»

در کار هر کسی احتمال اشتباه و خطا وجود دارد. اگر هفتاد درصد آنچه شخصی انجام داده صحیح باشد، خیلی خوب است. اگر پس از مرگ من مردم بگویند که آنچه من انجام داده‌ام، هفتاد درصدش صحیح بوده، بسیار خوب خواهد بود.

تلاش بیش از حد برای کنترل و ورود به عرصهٔ خصوصی مردم ترس شدیدی در میان شهروندان ایجاد و ابتکارات و قریحهٔ آن‌ها را نیز به کلی نابود کرده بود. همچنین کوشش نابخردانهٔ حزب در کنترل همه‌جانبهٔ سیستم اقتصادی کشور باعث شده بود که نظام اقتصادی کشور رو به ویرانی برود و پویایی خود را به طور کلی از دست بدهد. با وجود چنین رهبران ناکارآمدی، چین چگونه می‌توانست استوار و پابرجا باقی بماند؟

او درهای کشور را به سوی دانش، تکنولوژی و سیستم‌های نوین مدیریتی گشود و از هر ایدهٔ جدید، فارغ از این‌که از کجا آمده بود و صرف‌نظر از نوع سیستم سیاسی آن کشور استقبال کرد. او آگاه بود که دیناموهای جدیدی در آسیا مثل ژاپن، کره جنوبی، تایوان، هنگ کنگ و سنگاپور نسبت به هر کشور دیگر و با سرعت هرچه تمام در حال رشد و ترقی‌اند

دنگ به این نکته واقف بود که با گشایش ناگهانی درهای کشور به سوی بازار آزاد نمی‌توان تمامی مشکلات را یکباره و به سادگی حل و فصل کرد. ضمن این‌که دریافته بود گشایش تدریجی اقتصاد کشور به روی مؤسسات و نهادهای خارجی باید به آرامی صورت گیرد، چیزی را می‌دانست که برخی از اقتصاددانان لیبرالیست از آن غافل بودند.

با وجود هر دو مؤلفهٔ سازش، آرامش و توانایی‌هایی که مائو در اختیار داشت، او از این توانایی برخوردار بود که برای ملت چین ثروت و قدرت به ارمغان آورد. اما به جای آن او کشور را در ورطه عمیق آرمانشهرگرایی انداخت. افتضاحی که باعث کمبود عظیم مواد غذایی و مرگ میلیون‌ها انسان بی‌گناه شد. در طول حاکمیت ۲۷ سالهٔ مائو، وی نه‌تنها سرمایه‌داران، ثروتمندان، زمین‌داران و همچنین روشنفکران را نابود کرد بلکه هنگامی که در ۱۹۷۶ از دنیا رفت، کشور غرق در آشوب بود و هنوز در منجلابی از فقر دست و پا می‌زد.