بریده‌هایی از کتاب وطن روی کاغذ

نگارهٔ هفتم در تو مرور می‌کند خود را شباهت‌ها را پر رنگ‌تر می‌کند شاید دلش برای تو تنگ است. خود را چنان تو می‌بیند و نمی‌یابدت اما چنان که بودی پنهان از چشم این و آن این تو بودی وآن است دیگران.

به رفیق نقاشم نگفتم اما باید می‌گفتم! چه گستاخ بودی با روزگار نازنین! دنیا لقمه‌ای بود که تف‌کردی‌اش! می‌بینم این دیرگاه در زباله‌دانی دنبال پسماندی می‌گردی که گربه‌های ول‌گرد زودتر بدان رسیده‌اند.