کتاب صدای آخر خط

یک آدم، گوشه‌ای از این مملکت، همیشه شرایطی بدتر از تو دارد

انتقام که خواستی بگیری، دوتا گور بکَن ـ یکی هم برای خودت.

«آره. مگه تو بهم اعتماد نداری؟» «معلومه که دارم. ولی هرچی باشه تو هم آدمیزادی و کلاً آدمیزاد، دست خودش نیست، مأیوست می‌کنه.

اندوه بدترین جای دنیاست که یکی ممکن است گیر بیفتد تویش. در واقع یک‌جور دنیای زیرزمینی است که معتقدی فقط و فقط خودت تویش زندگی می‌کنی.

بخش عمده‌ای از باورهایت ـ یا هرچیزی که خودت را متقاعد کرده‌ای که درست است ـ ممکن است چنان در کسری از ثانیه زیرورو شود که حتی تصورش را هم نکرده باشی.

خدمت به دیگران اجاره‌بهایی است که بابت سکونت روی زمین می‌پردازی.

یک آدم، گوشه‌ای از این مملکت، همیشه شرایطی بدتر از تو دارد

تجربهٔ شخصی‌ام نشان داده که همیشه آخرش همه‌چیز درست نمی‌شود.

آدم‌ها بزرگ‌ترین دشمن خودشان می‌شوند وقتی می‌خواهند به هر ضرب و زوری راهشان را ادامه بدهند

به مکالمه‌هایمان احتیاج داشتم، به شنیدن صدایش احتیاج داشتم و به احتیاج داشتنِ او به خودم احتیاج داشتم.

«طبیعت و غریزه به شیوهٔ خودشون ما رو هدایت می‌کنن به‌سمت پدرمادر شدن.»

من صرفاً عادت کرده‌م بگم خوبم تا کسی نگرانم نشه

واقعاً سخته بخوای به آدم‌ها نشون بدی زندگی ارزش زندگی کردن داره

آدم‌ها خیلی پیچیده‌ن و ما هم هیچ‌وقت نمی‌فهمیم دلیل کارهایی که می‌کنن چیه، حتی اگه خیال کنیم که می‌شناسیمشون.

خدمت به دیگران اجاره‌بهایی است که بابت سکونت روی زمین می‌پردازی. محمد علی کلی

انتقام که خواستی بگیری، دوتا گور بکَن ـ یکی هم برای خودت. داگلاس هورتون

باید کم‌کم برگردی به زندگی عادی. اگه این کار رو نکنی، دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونی عبور کنی و پیش بری.» «آخه اصلاً چطوری می‌تونم شروع کنم به عبور کردن؟» «این‌طوری: همین امشب یه خط پررنگ بکش روی همهٔ چیزهای قبلی.

اگر یک چیز را برای خودت دوباره و دوباره و چندباره تکرار کنی، دیگر نمی‌فهمی واقعیت کجا تمام می‌شود و تخیل از کجا شروع می‌شود.

خدمت به دیگران اجاره‌بهایی است که بابت سکونت روی زمین می‌پردازی. محمد علی کلی

باز هم رژ لبش را مالیده بود روی دندان جلویی‌اش. آدم‌ها چه مرگشان است؟

اندوه بدترین جای دنیاست که یکی ممکن است گیر بیفتد تویش.

چهار ساعت بعد نوبت مادرش بود تا بفهمد بازیچه شدن چه مزه‌ای دارد. برای رسیدن به مقاصد خودش زنم را بازی داده بود و من هم همین کار را با دخترش کرده بودم. طبق توصیهٔ بابابزرگ‌پیت، چشم در برابر چشم.

از تو مُرده بودم و از بیرون داشتم می‌پوسیدم.

امیدوار بودم همین که هنوز یک نفر توی دنیا هست که بهش اهمیت می‌دهد، کمی باعث دلخوشی‌اش باشد.

یک آدم، گوشه‌ای از این مملکت، همیشه شرایطی بدتر از تو دارد.

«فکر می‌کنم من صرفاً عادت کرده‌م بگم خوبم تا کسی نگرانم نشه.»

آدم‌ها بزرگ‌ترین دشمن خودشان می‌شوند وقتی می‌خواهند به هر ضرب و زوری راهشان را ادامه بدهند، حتی اگر قرار باشد آخرش برسند به یک زندگی رقت‌انگیز.

یک بار پرسید: «من دارم بچه‌م رو توی چه دنیایی می‌آرم؟ دنیایی که آدم‌ها رو به‌خاطر دین یا جنسیتشون زنده‌زنده توی قفس می‌سوزونن و از بالای ساختمون‌ها پرت می‌کنن پایین؟»

بخش عمده‌ای از باورهایت ـ یا هرچیزی که خودت را متقاعد کرده‌ای که درست است ـ ممکن است چنان در کسری از ثانیه زیرورو شود که حتی تصورش را هم نکرده باشی.

اگر یک چیز را برای خودت دوباره و دوباره و چندباره تکرار کنی، دیگر نمی‌فهمی واقعیت کجا تمام می‌شود و تخیل از کجا شروع می‌شود.