وقتی میرفت ما را با یک دنیا درد و رنج تنها گذاشت. اصرار و پافشاری فایدهای نداشت و تنهایی بغضی در گلو میشد و آتشی بر دل.
بسیار برادرم اهل نماز و دعا و نیایش بود و عشق واقعی بر سر داشت، عشق خدا. و خدا میداند بیش از هر چیز یاد مهربانیهای او دلتنگمان کرده است.