ما نمیتوانیم سنگهایی را که زندگی سر راهمان میاندازد کنترل کنیم، اما میتوانیم نحوهٔ واکنش نشان دادن به آنها را کنترل کنیم. همینکه این کار را میکنیم، شاید به زندگی ارزشمندی نزدیکتر شویم که هیچ برنامهای نمیتواند آنقدر ما را به آن نزدیک کند. هرچند، برای انجام این کار، باید آن چیزی را که فکر میکنیم سزاوار آن هستیم رها کنیم و پذیرای چیزی شویم که تنها ممکن است منجر به چیزی بهتر شود که تصورش را هم نداریم.