از خلبانان و جراحان توقع داریم موقع انجام کارشان، به هیچ چیز دیگری توجه نکنند. و انتظار داریم چنین افرادی، اگر موقع انجام کار به چیزهای دیگری توجه کنند، تنبیه شوند. از این متخصصین فقط توقع توجه و تمرکز کامل را داریم و هیچ دلیل و بهانهای را نمیپذیریم. و با این حال، خودمان بر اساس استاندارد دیگری زندگی میکنیم. آیا برای شغلمان ارزش قائل نیستیم یا آن را به اندازهٔ کافی جدی نمیگیریم؟ چرا باید در حالی که مهمترین کارمان را انجام میدهیم، حاضر باشیم همزمان کارهای دیگری هم بکنیم؟ اینکه شغلمان جراحی نیست دلیل نمیشود تمرکز کمتری برای موفقیت خود یا دیگران خرج کنیم