کتاب پدر ثروتمند، پدر فقیر

تکیه‌کلام او این بود: «مردم آن‌قدر از شکست می‌ترسند که بالاخره شکست می‌خورند.»

عوض کردن خود آدم خیلی راحت‌تر از عوض کردن دیگران است.»

«عیب‌جویی آدم را کور می‌کند؛ درحالی‌که تجزیه‌وتحلیل دید را گسترش می‌دهد. تجزیه‌وتحلیل باعث می‌شود برنده‌ها بهتر ببینند و فرصت‌های طلایی را که دیگران از دست داده‌اند، بیابند و پیدا کردن آنچه دیگران از دست داده‌اند، درواقع کلید و رمز موفقیت است. درصورتی‌که عیب‌جویی و انتقاد افراد را کور می‌کند.»

فرصت‌های زندگی درحال گذرند؛ یعنی می‌آیند و می‌روند. مهارت آن است که بدانید در چه مواقعی باید تصمیم‌های سریع و قاطع بگیرید.»

مردم ثروتمند سرمایه کسب می‌کنند، اما فقرا و اقشار کم‌درآمد جامعه بدهی بالا می‌آورند و فکر می‌کنند سرمایه کسب کرده‌اند.

استعداد مالی یعنی بدانید چگونه پول خود را خرج کرده و چه‌کار کنید تا دیگران نتوانند آن را از چنگ شما در بیاورند، چه مدت می‌توانید پول را حفظ کنید و بالاخره بدانید به خدمت درآوردن پول چقدر سخت است.

تفاوت ثروتمندان با اقشار متوسط جامعه و فقرا این است که ثروتمندان در مرحلهٔ آخر وسایل تجملی را می‌خرند، ولی دو گروه دیگر تمایل دارند این وسایل را در اول کار بخرند.

بشر ساختهٔ احساسات است و احساس به ما موجودیت می‌بخشد. احساس یعنی انرژی درحال حرکت. درمورد احساستان صادق باشید. ذهن و احساساتتان را علیه خود به کار نگیرید، بلکه از آن‌ها برای تأیید و حمایت خود بهره‌مند شوید.»

پدر ثروتمند در ادامهٔ توضیحات خود، گفت: «زندگی بشر درحقیقت یک جدال و کشمکش بین جهل و آگاهی است.» او توضیح داد: «چنانچه شخصی در طول زندگی خود دست از یادگیری و کسب اطلاعات بردارد، جهل در او نفوذ می‌کند. این جدل و کشمکش، یک تصمیم لحظه‌ای است؛ مبنی بر این‌که ذهن خود را برای یادگیری آماده کنید یا نکنید.»

در دنیای من، دارایی‌های واقعی و حقیقی به چند دستهٔ متفاوت تقسیم می‌شوند: - بیزینس‌هایی که نیاز به حضور شما ندارد. خودم نمونه‌ای از آن را دارم؛ یعنی دیگران آن را اداره می‌کنند. اگر مجبور باشم خودم حضور پیدا کنم، دیگر آن بیزینس نیست، بلکه یک شغل است. - سهام - اوراق بهادار - سهام‌های مشارکتی - املاک و مستغلات درآمدزا - سفته‌ها

ما در دنیای واقعی، بیرون از دنیای علمی و آموزشگاهی، به چیزی بیش از نمره نیاز داریم. من آن را «توانایی، جرئت، شهامت، زیرکی، پیگیری و پشتکار، برتری، گستاخی و پررو بودن» می‌نامم. این فاکتور، یا هر چیزی دیگری که می‌خواهید بگویید، نهایتاً در شکل‌گیری آیندهٔ یک فرد بیش از نمره‌های مدرسه مؤثر است.