کتاب سفر آمریکا

آمریکا دیالوگ نیست. بگومگو هست. حرف زدن هست، اما حرف زدن، در جست‌وجوی رابطه با دیگری نیست. بلکه در جست‌و جوی بیان خویشتن است. و تحمیل خویشتن. و دلیلش؟ دیروز توی اتوبوس، با یک جوانکی هم‌صندلی بودم، در راه Ipswich، که سروکلهٔ انگریزی‌داشت و قد کوتاه و فرانسه خوب حرف می‌زد و گفت: «من نمی‌دانم چرا ملت‌های کوچک، زبانشان را عوض نمی‌کنند...والخ، که به انگریزی حرف بزنند؟» که البته حسابش را تا آن جا که زبانم قد می‌داد، رسیدم. که: «خودبسندگی ملت‌های بزرگ...والخ. ولی برج بابل و غیره. و کوشش بشری برای ایجاد تفاهم. همچنان که من و تو الان در این اتوبوس. و غیره.»

مرد غربی که توی ماشینش دارد دِر دروازهٔ مریخ را می‌زند، گمان کرده به ملکوت راه پیدا کرده است. غافل از این که برای فرار از مشکلاتی که روی زمین برای خودش و دیگران ساخته، دارد در کرات دیگر پناهگاه می‌جوید.

متأسفانه دلایل وقفهٔ بیست و دو سالهٔ بعدی، از سال ۱۳۵۸ تا امروز، حدیث مفصلی دارد که بازگویی آن را به وقتی مناسب وا می‌گذاریم

واقعاً گاهی احساس می‌کنم از سر همهٔ این‌ها زیادی‌ام. خفه! پرمدعای گلستان‌وار!

اما به گوش ما فریاد خیام هنوز خوش است که فرمود: نیکی و بدی که در نهاد بشر است شادی و غمی که در قضا و قدر است با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل چرخ از تو هزاربار بی‌چاره‌تر است

به هر صورت، این مادرقحبه‌ها این جا نشسته‌اند، خیال می‌کنند که همهٔ دنیا را با صنعت و I.B.M و قدرت ارتش آمریکا می‌توان به یک طرف راند. و غافل از این که فواره به اوجش رسیده.