کتاب فرزندپروری از درون به برون

فرزندانتان به شما فرصت می‌دهند رشد کنید و شما را در چالش با مسائل باقی‌مانده از دوران کودکی‌تان قرار می‌دهند.

وقتی موضوع‌های حل نشده داستان زندگی ما را می‌نویسند، ما نویسنده زندگینامه خود نیستیم؛ صرفآ ثبت‌کننده چگونگی ادامه تهاجم گذشته هستیم که، اغلب بدون آگاهی ما، به تجربه زمان حال ما هجوم می‌آورد و مسیرهای آینده ما را شکل می‌دهد. ما دیگر انتخاب‌های فکورانه در مورد شیوه فرزندپروری انجام نمی‌دهیم، بلکه براساس تجربه‌های گذشته خود واکنش نشان می‌دهیم. گویی توانایی خود را در انتخاب جهت از دست می‌دهیم و خود را روی هدایت‌گر خودکار قرار می‌دهیم بدون اینکه حتی بدانیم ما را به کجا می‌برد.

هیچ دو انسانی مسائل را درست مانند یکدیگر نمی‌بینند.

وقتی به عنوان والد کاملا حضور داریم، وقتی با حضور ذهن هستیم، فرزندانمان را برای به تمامی تجربه کردن خودشان در لحظه حال توانمند می‌کنیم.

داستان‌ها تلاش ذهن ما برای درک دنیای درونی غنی خودمان و دیگران هستند.

ما نمی‌توانیم آنچه را وقتی کودک بودیم برایمان رخ داده است تغییر دهیم، ولی می‌توانیم نحوه تفکر خود را در مورد آن رویدادها تغییر دهیم.

انعطاف‌پذیری در پاسخ ممکن است تحت شرایط خاصی دچار اختلال شود. وقتی خسته، گرسنه، ناکام، ناامید و عصبانی هستیم، توانایی تأمل کردن را از دست می‌دهیم و توانایی انتخاب رفتارهایمان محدود می‌شود. در هیجان‌های خود غرق می‌شویم و چش

به عنوان یک والد، معنی‌سازی از زندگی‌تان مهم است، زیرا از توانایی شما در برقراری روابط از لحاظ هیجانی پیونددهنده انعطاف‌پذیر حمایت می‌کند. داشتن درکی منسجم از تاریخچه زندگی خودتان، شما را قادر می‌کند نوع تجربه‌هایی را برای فرزندانتان فراهم آورید که به آنها کمک کند زندگی خودشان را بفهمند و به آن معنا دهند.

یاد بگیرند. وقتی انعطاف‌پذیر هستیم، در مورد رفتارهایی که باید نشان دهیم و رویکرد فرزندپروری و ارزش‌هایی که باید از آن حمایت کنیم قدرت انتخاب داریم. می‌توانیم پویا باشیم و فقط واکنشی عمل نکنیم. انعطاف‌پذیری در پاسخ ما را توانمند می‌کند مجموعه بزرگی از هیجان‌ها را مهار کنیم و در مورد چگونگی پاسخ خود پس از در نظر گرفتن نقطه‌نظر فرد دیگر فکر کنیم. وقتی والدین می‌توانند با انعطاف‌پذیری به فرزندان خود پاسخ دهند، فرزندان آنها نیز به احتمال بیشتری انعطاف‌پذیری را در خود رشد می‌دهند.

یاد بگیرند. وقتی انعطاف‌پذیر هستیم، در مورد رفتارهایی که باید نشان دهیم و رویکرد فرزندپروری و ارزش‌هایی که باید از آن حمایت کنیم قدرت انتخاب داریم. می‌توانیم پویا باشیم و فقط واکنشی عمل نکنیم. انعطاف‌پذیری در پاسخ ما را توانمند می‌کند مجموعه بزرگی از هیجان‌ها را مهار کنیم و در مورد چگونگی پاسخ خود پس از در نظر گرفتن نقطه‌نظر فرد دیگر فکر کنیم. وقتی والدین می‌توانند با انعطاف‌پذیری به فرزندان خود پاسخ دهند، فرزندان آنها نیز به احتمال بیشتری انعطاف‌پذیری را در خود رشد می‌دهند.

تجربه‌های ما مستقیمآ ساختار مغز را شکل می‌دهد و ازاین‌رو ذهنی می‌آفریند که آنچه ما هستیم را تعریف می‌کند.

ما اغلب بر مسائل زندگی تمرکز می‌کنیم، نه بر امکان‌هایی که برای یادگیری و لذت بردن در دسترس داریم.

اگر مسائلی باقی‌مانده یا حل نشده داریم، وقت صرف کردن برای تأمل و تفکر بر پاسخ‌های هیجانی خود به فرزندانمان حیاتی است. ما با درک خودمان به فرزندانمان فرصت می‌دهیم حس سرزندگی و آزادی تجربه جهان‌های هیجانی خودشان را بدون محدودیت و ترس پرورش دهند.

همان‌طور که مارک تواین، نویسنده امریکایی، در مورد فهم درست کلمات خاطرنشان کرد، تفاوت زیادی بین روشنایی و کرم شب‌تاب وجود دارد.

نحوه‌ای که به یاد می‌آوریم شکل‌دهنده آدمی است که می‌شویم

کار مدل‌های ذهنی مانند نوعی قیف است که اطلاعات از میان آن فیلتر می‌شود، یا مانند عدسی‌هایی است که به ما کمک می‌کنند آینده را پیش‌بینی و بنابراین ذهن‌مان را برای عمل آماده کنیم. این عدسی‌ها خارج از آگاهی هشیار ما هستند و بی‌آنکه از وجود آنها آگاه باشیم، به ادراک‌های ما جهت می‌دهند.

موضوع‌هایی از گذشته می‌تواند با شکل‌دهی مستقیم بر نحوه ادراک ما از آنچه در اطراف و در درون ما می‌گذرد، در زمان حال بر ما تأثیر گذارد و چگونگی رفتار ما در آینده را تغییر دهد.

یادگیری در یک بافت اجتماعی انجام می‌شود. کودکان از طریق این به هم پیوستن است که هم دانش اجتماعی و هم درکی از خود را بنا می‌کنند که در انزوا هرگز ایجاد نمی‌شود.

ذهن از فعالیت مغز نشأت می‌گیرد، از این رو یافته‌های علم مغز می‌تواند بر درک ما از خودمان بسیار تأثیرگذار باشد. یافته‌های اخیر علم اعصاب به این نظر جالب اشاره کرده است که مغز در طول زندگی یک فرد هم ارتباط‌های جدید و هم شاید یاخته‌های عصبی (نورون) جدید به وجود می‌آورد. ارتباط‌های میان یاخته‌های عصبی تعیین‌کننده نحوه پیدایش فرایندهای ذهنی ماست.

بنابراین، هیجان‌ها، رفتارها، حس‌های بدنی، تفسیرهای ادراکی، و سوگیری مدل‌های ذهنی خاص غیرهشیار ممکن است بر تجربه زمان حال (هم ادراک و هم رفتار) ما تأثیر گذارد، بدون اینکه ما تشخیص دهیم گذشته دارد ما را شکل می‌دهد.

تجربه‌های ما درون خانواده، چگونگی ادراک ما را از دنیای اطرافمان شکل می‌دهد. فرهنگ وسیع‌تری که در آن زندگی می‌کنیم، بر شیوه‌هایی که ذهن ما اطلاعات را پردازش می‌کند و در زندگی ما معنا می‌آفریند نیز اثرهای عمیق می‌گذارد.

پیامی که باید به خاطر بسپاریم این است که می‌توانیم نویسندگان فعال زندگینامه‌های خودمان باشیم و به این ترتیب فرزندانمان را یاری کنیم بیاموزند شکل‌دهندگان فعال شیوه‌هایی باشند که با آنها زندگی‌های خودشان را ادراک می‌کنند و می‌آفرینند!

برای کسانی که تاریخچه زندگی‌شان دربرگیرنده حس دسترس‌ناپذیری هیجانی، و فقدان فرزندپروری همسو و پرورنده بوده است، نوعی سازگاری که اهمیت روابط بین فردی و بیان هیجان را دست‌کم می‌گیرد به وجود آمده است.