کتاب کار عمیق

تواناییِ انجامِ کارِ عمیق دارد کمیاب و کمیاب‌تر می‌شود و این اتفاق دقیقاً هم‌زمان با وقتی است که در اقتصادِ ما، تواناییِ کار عمیق دارد ارزشمند و ارزشمندتر می‌شود. درنتیجه، آن عدهٔ انگشت‌شماری که این مهارت را در خود پرورش می‌دهند و آن را به هسته و مرکز زندگیِ خود تبدیل می‌کنند کامیاب خواهند شد.

اگر نتوانید یاد بگیرید، نمی‌توانید پیشرفت کنید.

ذهنِ بیکار کارگاه شیطان است

ذهن توان کار دشوارِ مداوم را دارد و مثل بازو یا پا خسته نمی‌شود. ذهن استراحت نمی‌خواهد؛ وقت خواب استراحت می‌کند. ذهن فقط بعضی وقت‌ها تغییر می‌خواهد.

هرچه بیشتر بخواهید کارِ هم‌زمان انجام دهید، کمتر موفق می‌شوید کاری را به سرانجام برسانید. آن‌ها می‌گویند هنگام عمل باید روی تعداد کمی هدفِ بی‌نهایت مهم تمرکز کنید.

ابزار ارتباط‌جمعی حواس ما را از کاری که حواسِ کاملاً جمع نیاز دارد پرت می‌کند و هم‌زمان، تواناییِ ما در متمرکزبودن را نیز به‌شدت کم می‌کند.

«شخصیتتون، احساساتتون، ذهنیاتتون، اعمالتون و چیزی که دوستش دارید همه‌وهمه مجموعِ چیزهاییه که روش تمرکز می‌کنین.»

«نوابغ تمام نیروی خود را روی کاری متمرکز می‌کنند که تصمیم گرفته‌اند همهٔ هم‌وغم خود را روی آن بگذارند.»

این شبکه‌ها هم درواقع نوعی محصول‌اند، شرکت‌های خصوصی آن‌ها را ساخته‌اند، سرمایهٔ کلانی دارند و هوشمندانه بازاریابی می‌شوند. مادهٔ اولیه‌شان «توجه» شماست و کسب‌وکار اصلی‌شان جمع‌آوریِ اطلاعات شخصی‌تان و فروختن آن‌ها به شرکت‌های تبلیغاتی است. ممکن است سرگرم‌کننده و باحال باشند، ولی اگر به کلِ زندگی و اهدافتان در زندگی نگاه کنید، احتمالاً وسوسه‌ای سبک‌اند و یک چیز پَرت دیگر درمیانِ خیلی چیزهای بی‌اهمیتِ دیگر

. نباید به‌دنبال شغلی خاص باشیم، باید به‌دنبال رویکردی خاص به شغلمان باشیم.

اگر نتوانید یاد بگیرید، نمی‌توانید پیشرفت کنید.

هیچ کاری نکردن (فراغت) نه مرخصی رفتن است، نه گناه است و نه حتی به‌نظرم تفریط. وجودش همان‌قدر که ویتامین دی برای بدن ضروری است مهم است و نبودنش باعث فلج مغزی می‌شود (...)

اصل کمینهٔ مقاومت: اگر در یک فضا و موقعیتِ کاری از تأثیر رفتارهای مختلف بر هدف نهایی بازخورد روشنی نداشته باشیم، به رفتارهایی گرایش پیدا می‌کنیم که در آن لحظه آسان‌ترین راه‌اند.

فکر نکنید با کنارگذاشتن ابزارهای شبکه‌ای چیزی را از دست داده‌اید، بلکه به این فکر کنید که زمانی را که به دست آورده‌اید می‌توانید صرف کارهای بهتری کنید.

راهبرد اول: به حواس‌پرتی نگویید بگذار تمرکز کنم، به تمرکز بگویید بگذار کمی حواس‌پرتی کنم!

دو مهارت بسیار مهم جهت ترقی در اقتصاد نوین: ۱. یادگیری زود و سریع چیزهای سخت؛ ۲. یادگیری تولید محصولِ سطح بالا، چه به‌لحاظ کیفیت و چه به‌لحاظ سرعت.

اگر محصولی تولید نکنید، پیشرفت نخواهید کرد؛ حالا هرقدر هم که می‌خواهید توانا و بااستعداد باشید.

«بهترین لحظاتِ فرد معمولاً وقتی رخ می‌دهند که ذهن یا جسم فرد، عامدانه و ارادی، برای دستیابی به دستاوردی دشوار و ارزشمند، به آستانهٔ تحملِ جسمی یا ذهنی برسد.»

«نه‌گفتن به کارهای سطحی کافی نیست. باید بله‌گفتن به تعداد کمی کارهایی را که بی‌نهایت انگیزاننده‌اند و جذابیتشان بر هر موضوع دیگر غلبه می‌کند تمرین کنید و بگذارید این کارها همهٔ توجهتان را جلب کنند.»

«پنج سال نوشتن و تحقیق دربارهٔ توجه برخی حقایق را تأیید می‌کند (...). ازاین‌دست حقایق این است که ذهنِ بیکار کارگاه شیطان است (...). وقتی تمرکزتان را از دست می‌دهید، ذهنتان به‌جای تمرکز روی آنچه در زندگی‌تان مثبت و سازنده است، روی آنچه در زندگی‌تان خراب است تمرکز می‌کند.»

تجربهٔ جداشدن از عمومِ مردمی که در حواس‌پرتی سیر می‌کنند و پیوستن به عده‌ای اندک ولی متمرکز تجربهٔ متحول‌کننده‌ای است.

شدت تمرکز × زمان صرف‌شده = کار با کیفیتِ

ذهنِ بیکار کارگاه شیطان است

وقتی کار می‌کنید، بسیار سخت کار کنید و موقع اتمامش، دیگر کاری به کار نداشته باشید!

کار عمیق: فعالیت‌هایی حرفه‌ای که با تمرکز کامل و به دور از حواس‌پرتی انجام می‌شوند و کاری می‌کنند که از توانایی‌های شناختی‌تان بیشترین بهره را ببرید. این کوشش‌ها ارزش‌های جدید به وجود می‌آورند و مهارت‌های شما را ارتقا می‌دهند و تقلیدکردن ازشان سخت است.

دنیای شما حاصل چیزهایی است که بهشان توجه می‌کنید.

وقتی تمرکزتان را از دست می‌دهید، ذهنتان به‌جای تمرکز روی آنچه در زندگی‌تان مثبت و سازنده است، روی آنچه در زندگی‌تان خراب است تمرکز می‌کند.

قانون چیزهای اندک ولی بسیار مهم: در بسیاری از اوقات، ۸۰ درصدِ معلول‌ها زادهٔ ۲۰ درصد علت‌ها هستند.

«می‌شود گفت کاری که اینترنت دارد می‌کند، این است که ذره‌ذره تواناییِ تمرکز و تأمل را از من می‌گیرد.

چون دقیقاً همان لحظه‌ای که می‌خواهیم ازدستِشان خلاص شویم، نگران می‌شویم که «نکند یک روز به این نیاز پیدا کنم؟»، اشیا و وسایل در زندگی ما تلنبار می‌شوند