کتاب کلاغ‌ها هم بستنی می‌خورند

من با کتاب ازدواج کردم. این را دیده‌ای. هرشب، ناخواسته لای کتاب، به‌خواب می‌روم. کتاب‌های من تمام زندگی‌ام هستند. نصف‌شان، گذشته‌ام را در خود جای داده‌اند و به امید نصف دیگرشان نفس می‌کشم.

«می‌دانم که سال‌ها، انتظارت را خواهم کشید. مثل آخرین دایناسور. که هنوز پایان عصر کرتاسه را باور ندارد. اما پس از مرگم استخوانم را به دانشمندان بدهید. تا بفهمند؛ نه خشکسالی بود نه بیماری مهلکی. من از دوریِ تو منقرض شدم...»

دقیقاً درد اصلی از همین‌جا شروع می‌شود که نمی‌دانم تکلیفم چیست؟ می‌خواهم او محو شود یا این‌که من محو او شوم.